Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

Verenigde Staten

All of the posts under the "Verenigde Staten" tag.

Het recht op een bibliotheek

ALA-DeclarationAls onderdeel van de campagne Libraries Change Lives van de nieuwe president van de American Library Association is nu het project Declaration for the Right to Libraries gestart. Naar analogie van de Declaration of Independence is een verklaring opgesteld to serve as a strong public statement of the value of libraries for individuals, communities, and our nation.

De bedoeling is dat bibliotheken overal in de Verenigde Staten volgend jaar signing ceremonies gaan organiseren, waar community members, organizations, and officials publiekelijk hun handtekening zetten onder dit document om op die manier pal te staan voor levendige bibliotheken in hun gemeenschap. En dan gaat het over alle soorten bibliotheken, zowel openbare als school-, wetenschappelijke of speciale bibliotheken. Volgende week, tijdens het jaarlijkse ALA congres wordt het startschot gegeven voor deze campagne, met toolkit en al.

Mooie actie, met die historische verwijzing er in en zo. Als wij nou eens beginnen met het overnemen van dat document van de ALA van drie jaar geleden met 12 redenen waarom bibliotheken goed zijn voor het land, dan kunnen we misschien een klein beetje in de buurt komen van dit soort optimistisch activisme. Want daar heb ik wel behoefte aan, aan wat positieve, professionele actie.

Een architectuurprijs voor bibliotheken

Het Amerikaans Instituut voor Architecten (AIA) reikt elke twee jaar, samen met de Amerikaanse Bibliotheek Vereniging (ALA) prijzen uit aan de beste bibliotheekgebouwen, To encourage excellence in the architectural design and planning of libraries.

Begin van deze week zijn de winnaars van 2013 bekend gemaakt. Het zijn er zes: een splinternieuw filiaal in Washington D.C., de volledig gerenoveerde 100 jaar oude centrale bibliotheek van St. Louis, de nieuwe jeugdafdeling van een filiaal in New York, de renovatie van een filiaal in Houston,  een nieuw filiaal van de openbare bibliotheek van Phoenix, gecombineerd met een schoolbibliotheek en een nieuwe universiteitsbibliotheek van North-Carolina State University. Over die laatste gaat bovenstaande video.

Een hele gevarieerde lijst, met niet alleen openbare bibliotheken. In 2011 was een van de winnaars zelfs een bibliotheek in Saudi-Arabië. Dat kon omdat de prijs bedoeld is voor architecten die in de Verenigde Staten geregistreerd zijn. En omdat de American Library Association zich niet alleen met openbare bibliotheken bezig houdt. De jury bestond uit drie architecten, twee bibliothecarissen en een library consultant. Het is me niet helemaal duidelijk wat de prijs precies inhoud, of dat het alleen om de eer gaat.

Ideetje voor de VOB? Samen met de BNA zo’n prijs instellen? Want de verkiezing van het bibliotheekblad voor de beste bibliotheek van Nederland is niet persé een prijs voor het beste gebouw. Bij die prijs tellen ook zaken als diensten, aanbod, service en klantgerichtheid mee. Lijkt mij wel eens interessant, zo’n focus op de architectuur. Maar ik vermoed dat geen van beide verenigingen veel heil ziet in zo’n prijs. Zowel architecten als bibliothecarissen staan onder druk, in beide branches is het crisis. Het zou interessant zijn als die twee de handen in elkaar zouden slaan. Maar da’s waarschijnlijk te praktisch gedacht.

 

De bibliotheek naar de mensen brengen

Afgelopen zomer zag ik het al eens op Twitter voorbij komen, Library live and on tour. Dat waren toen niet meer dan een paar foto’s van die stoere wagen met een paar kinderen er omheen die aan het gamen waren. Afgelopen week kwam ik hun website tegen, met dit geweldige filmpje. En nu ben ik helemáál enthousiast, want hier kan ik zo ontzettend blij van worden!

Ik dacht eigenlijk dat het een soort mini-bibliobus was, maar het is nog veel leuker. Het is een manier om reclame te maken voor de bibliotheek. En dan niet door folders of andere gadgets uit te delen, maar gewoon: door menselijk contact te maken. Door met mensen te praten en te vragen of ze soms lid willen worden. En door eventueel boetes kwijt te schelden als dat de reden is waarom daklozen niet meer naar de bibliotheek komen. Ja, sommige Nederlandse bibliotheekdirecteuren krijgen een rolberoerte bij dit idee, ik weet het, maar ik ben er van overtuigd dat dit de beste manier is om je maatschappelijke meerwaarde te bewijzen.

Wat lijkt het me leuk om dit ook eens in Nederland te proberen. Zou dan wel andere wagen nemen, want ik vind deze vrij lelijk. Maar het gaat natuurlijk om wat je er mee doet en dat vind ik fantastisch.

De bookless library en de judge

countyjudgeDe plannen voor een Bookless Library in Bexar County hebben de laatste dagen veel aandacht gekregen, ook in ons land. De Amerikaanse collega’s roeren zich stevig, die zien het over het algemeen helemaal niet zitten of hebben op zijn minst bedenkingen bij het initiatief. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het gaat werken. Het klinkt allemaal een beetje vaag en vooral nogal tegenstrijdig.  Ze vergelijken zichzelf met een Apple store maar ze willen ereaders gaan uitlenen, dus ze gaan niet echt digitaal. Ik zou zeggen: “eerst zien, dan geloven”.

Wat mij in de berichten over die boekloze bibliotheek vooral opviel was dat het initiatief kwam van een Judge. Van een rechter? Hoezo dan? Ik denk dan meteen aan Judge Judy. Is het een particulier initiatief dan?

Een klein onderzoekje leverde het volgende resultaat op: het gaat om Nelson W. Wolff, de County Judge. De staat Texas bestaat uit 254 counties, die elk hun eigen Commissioners Court hebben als bestuur met een County Judge als voorzitter van dat bestuur. Binnen die Counties liggen dan weer steden, die hebben hun eigen bestuur maar alles wat niet bij een stad hoort valt rechtstreeks onder de county. Hoe de verhoudingen precies liggen vergt wat meer studie, maar de grote lijn is volgens mij dat Nelson Wolff een soort van burgemeester is van Bexar County. In zijn county wonen ruim 1.7 miljoen mensen waarvan 1,3 miljoen in de “hoofdstad” San Antonio. Met andere woorden: Nelson Wolff is de baas van ongeveer 400.000 mensen die wonen in een gebied ter grootte van twee derde van Nederland. De county is vooral verantwoordelijk voor allerlei uitvoerende taken als road maintenance en law inforcement, ze heeft niet zoveel juridische macht. Een van de taken van de County Judge is om woordvoerder te zijn. Dat is de reden dat hij overal genoemd wordt als het over de bookless library gaat, dat hoort gewoon bij zijn werk.

Texas is de enige staat waar ze dit systeem met Commissioners en een Judge hebben. Andere staten hebben wel counties maar die zijn veel groter en die hebben meestal geen eigen bestuur. Ik vermoed dat die benamingen gewoon een overblijfsel zijn uit het Wilde Westen.

Dat even voor het juiste perspectief…

Leesbevordering gekoppeld aan sport

r
De eerste keer dat ik over de actie van de directeur van die school in Wrightsville, Pennsylvania las vond ik het wel een mooie stunt, een knap staaltje leesbevordering. Hij beloofde zijn leerlingen namelijk om op het dak van de school te gaan slapen als het leesdoel van de school bereikt was.

Mooi die betrokkenheid, goed voorbeeld en zo. Maar toen ik het artikel nogmaals las en wat doorklikte kreeg ik er een steeds raarder gevoel bij. Waar gaat het precies over? De school doet mee aan een leesbevorderingsprogramma van een baseballclub waarbij kinderen aan baseball gerelateerde prijzen kunnen winnen. Als ze één boek lezen maken ze kans op een kaartje voor een wedstrijd, bij twee boeken krijgen ze een Kids Meal coupon en bij drie boeken krijgen ze cheering sticks. Hartstikke leuk van die club dat ze zo’n programma opzetten. Heel goed dat ze maatschappelijke betrokkenheid tonen. Het programma is een groot succes, er doen al 50 scholen aan mee met 19.000 leerlingen. Dat zie ik Ajax nog niet doen…

Maar waarom dan die kriebels bij die actie van die directeur? Ik weet het niet precies. Misschien omdat ik een jeugdbibliothecaris ben die vindt dat lezen geen wedstrijd is? Dat het gaat om wát je leest en wat je daar van opsteekt en niet om hoeveel je leest? Misschien is het omdat ik te Nederlands ben en vind dat ieder kind even belangrijk is? En waar je winnaars hebt zijn ook verliezers en daar ligt de sympathie van Nederlanders nou eenmaal snel. Omdat ik het zo’n niksig doel vind? Wat is één boek lezen nou? Of gewoon omdat ik niks met sport heb?

De directeur heeft beloofd dat als de kinderen van zijn school samen 2000 boeken gelezen hebben voordat de York Revolution zijn eerste wedstrijd speelt, op 18 april, dat hij dan op het dak gaat slapen. En dat als ze hun eerste wedstrijd winnen hij op het dak blijft slapen, net zo lang totdat ze verliezen.  Het  is waarschijnlijk dat competitie element dat me dwars zit. Dat zit ook in de leesprogramma’s die wij in onze Nederlandse bibliotheken gebruiken, maar minder nadrukkelijk.

Aan de andere kant: dat slapen op het dak is een uitdaging die de directeur heeft aangenomen van een stelletje third-graders, dus dat is wel weel stoer. En het lijkt me ook wel een leuke school, afgaand op alle leuke dingen die ze organiseren. Maar dat competatieve he, dat is me toch te Amerikaans….

Bibliobussen en De Storm

De Brooklyn Public Library zet bibliobussen in om mensen die slachtoffer zijn geworden van Hurricane Sandy te helpen. De bussen zijn van hun reguliere routes afgehaald en dienen nu als oplaadplek voor o.a. telefoons  (handig in gebieden zonder stroom) en als leverancier van kinderboeken. Waaronder een speciaal boek over The Great Storm.

Behalve deze voor de hand liggende dingen brengen de bussen ook voorraden rond. De bibliotheek roept mensen op om water, dekens, baterijen etc. te komen brengen naar de bibliotheek. Via de bibliobussen worden die spullen gedistribueerd.

Niet alleen de bussen hebben een nieuwe functie gekregen, het Red Hook filiaal is ingericht als Warming Centera place to get out of the cold during the day. Daar wordt eten en warme dranken uitgedeeld.

Kijk, dat is wat je noemt “je maatschappelijke waarde” bewijzen…

Een ondergrondse bibliotheek: de Underground New York Public Library

De Underground New York Public Library  zwerft al een poosje rond op Twitter en Boekendingen heeft er al ook al eens over geschreven, maar omdat ik gemerkt heb dat nog lang niet iedereen het kent plaats ik hem hier ook nog maar eens. Want ik vind het zo’n ontzettend leuk initiatief en de site ziet er zo mooi uit dat ik hem graag onder de aandacht breng.

Het idee is heel eenvoudig: fotografe Ourit Ben-Haïm fotografeert lezende mensen in de metro van New York. Zes dagen per week plaatst ze zo’n foto op haar website met daarbij de titel van het boek dat gelezen wordt. En als ze de titel niet weet roept ze de hulp van de bezoekers van de site in.

Al die lezers samen vormen een bibliotheek volgens Ben-Haïm: This library freely lends out a reminder that we’re capable of traveling to great depths within ourselves and as a whole. Aardig detail: onder elke titel staan twee knoppen, een met Borrow met een verwijzing naar Worldcat en een met Read met een verwijzing naar Amazon.

Ik vroeg me meteen af of de Stationsbibliotheek niet ook foto’s van lezende mensen zou kunnen gaan verzamelen. Maar misschien wordt dat lastig in verband met privacy, de grey area zoals Ben-Haïm dat noemt. Deze ondergrondse bibliotheek vind ik in elk geval prachtig.

De toekomst van de digitale bibliotheek

In een bijlage bij De Groene Amsterdammer las ik een paar weken geleden een artikel met als ondertitel Het boek zal altijd blijven bestaan. Naar aanleiding daarvan heb ik vanavond een lezing bijgewoond van de auteur van het artikel:  Robert Darnton, historicus en directeur van de Harvard University Library.

De titel van de lezing was Digitize, Democratize: Libraries and the Digital Future en dat klinkt een stuk saaier dan de lezing zelf. Want die lezing was heel interessant. Die ging namelijk voor een groot deel over de DPLA, de Digital Public Library of America. Daar had ik wel vaag over gelezen, maar dan toch vooral in abstracte zin en ik wist eigenlijk niet precies wat het was. Nu weet ik er dus de grote lijnen van. Het is een ambitieus project dat probeert om zoveel mogelijk gedigitaliseerde informatie openbaar toegankelijk te maken. Als tegenhanger van de monopolies van de wetenschappelijke uitgevers en Google.

Darnton is een enthousiast en inspirerend spreker en de zaal hing aan zijn lippen. Het mooiste vond ik wel het idee van de Scanabago: een omgebouwde camper met scanapparatuur waarmee ze kleine bibliotheken en archieven die niet zelf kunnen scannen willen helpen met het digitaliseren van collecties. Een soort bibliobus maar dan anders.

Het was wel jammer van die Nederlandse moderator die nogal veel zelf aan het woord was en maar bleef terugkomen op zijn eigen calvinistische mening dat je toch niet van Google kon winnen en dat bibliotheken ten dode waren opgeschreven. Vroeg me af of hij überhaupt naar Darnton geluisterd had. Want die had nou net een uur gepassioneerd staan vertellen over de toekomst van de digitale openbare bibliotheek.

Mooi project, ik ga het in de gaten houden. Opening is gepland op 18 april volgend jaar.

NB. Inmiddels is er een filmpje beschikbaar van de lezing. Kort, maar lang genoeg om een idee te krijgen van de manier waarop hij over bibliotheken praat.

Wat je kunt leren van bibliobussen

Als oud-voorzitter van het Landelijk Platform Bibliobussen heb ik nog steeds een zwak voor bibliobussen. In heel Nederland beginnen ze langzamerhand te verdwijnen, alleen in Zeeland zijn ze zo verstandig om te investeren in de bussen.

Ik begrijp nog steeds niet waarom er zo’n dedain rondom de bussen hangt, waarom veel mensen het een soort van minderwaardig bibliotheekwerk vinden. Of ik begrijp het wel: als je alleen in aantallen denkt dan is een bibliobus waar “maar” 4000 materialen in staan klein bier. Maar dan zie je niet dat dat vanwege de hoge circulatie in een bus dat elke week 4000 andere materialen zijn. En dan laat je de sociale rol die een bus heeft al helemaal buiten beschouwing. Maar goed, daar heb ik me in het verleden al boos genoeg over gemaakt.

In het buitenland zijn de bibliobussen nog volop in actie, daar wordt het werk nog heel serieus genomen. Want wat is er nou meer Outreach dan een bibliobus die de mensen letterlijk opzoekt?

Ook op een andere manier worden de bussen daar serieus genomen. Op dit moment legt Derek Attig, een historicus, de laatste hand aan zijn proefschrift Here Comes the Bookmobile: Public Culture and the Shape of Belonging. Over de rol die bibliobussen speelden bij de vorming van gemeenschappen in de Verenigde Staten gedurende de 20e eeuw. Over de sociale rol van de bibliobus dus.

In particular, it tells the story of the rise of an idea about community–as a “common consciousness” produced by shared infrastructure–and the fate of that idea in a century often marked by discrimination, dislocaton, and distrust.

Fijn, dat er ook eens iemand van buiten de branche het fenomeen serieus neemt. Die ziet dat een bibliobus meer is dan een rijdende boekenkast. Ik ben erg benieuwd naar dat boek…

Derek houdt ook een blog bij waarin hij interessante of rare verhalen en foto’s deelt die hij bij zijn archiefonderzoek naar bibliobussen tegenkomt. Voor de liefhebbers. En voor de echte liefhebbers verwijs ik ook graag naar de verzameling foto’s van Nederlandse bussen op Flickr.

Bibliotheek in een supermarkt

Nee, niet de plug-in bibliotheek in de Albert Heijn in Callantsoog, maar de MacAllen Public Library in Texas die in een verlaten Wal-Mart is getrokken. Hergebruik van oude gebouwen komt wel vaker voor (zoals in  Zutphen) maar hier gaat het om enorme proporties.

De supermarkt liet 11.427 m2 achter, die in zijn geheel omgebouwd werden tot bibliotheek door architectenbureau Meyer, Scherer & Rockcastle. Als je de foto’s ziet lijkt het niet erg spectaculair, maar daar denken de Amerikanen anders over: de bibliotheek won onlangs de Library Interior Design Award. Ik zelf vind het vooral erg groot, maar dat er nu zoveel ruimte is voor werkplekken en computers is natuurlijk wel mooi.

Wat ik nog mooier vind is wat een van de bezoekers over de nieuwe bibliotheek schrijftIn a city like McAllen, with cartel violence across the river (less than 10 miles away from the library), I think it’s amazing that the city is devoting resources to a) not only saving a large and conspicuous piece of property from decline and vandalism, but b) diverting those resources into youth and the public trust.

Kijk, dan scoor je punten als gemeente: je ziet de bibliotheek als een investering in de jeugd en het publieke vertrouwen.

It’s easy to fall into drugs, drinking, and violence when you live on the border. It’s not really easy to find a place to hang out when you’re 14 that’s not the mall, the movies, or Mexico. And a giant library — a cool-looking open space devoted to entertaining the imagination? Well, I think that’s the best counter-move against violence imaginable. And you don’t even have to wait for a computer now.

Een publieke ruimte gewijd aan het amuseren van de fantasie. Wat een mooie uitdrukking. Lijkt me een prima missie voor de komende beleidsperiode…

get_footer() ?>