Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

project

All of the posts under the "project" tag.

Op bezoek bij The Uni Project

the uniOver de organisatie achter het Uni Project in New York  heb ik al eens eerder geschreven. Via Twitter heeft de airportlibrarian vaker contact met ze, dus toen ik afgelopen week in New York was kon ik de kans niet voorbij laten gaan om het project zelf te gaan bekijken. Helaas hadden ze net in die ene week dat ik er was even pauze en kon ik ze niet in bedrijf zien, maar de initiatiefnemers ontvingen me hartelijk bij hen thuis en hebben me uitvoerig over hun project verteld.

The Uni Project is een initiatief van Sam en Leslie Davol en bestaat uit mobiele boekenkasten die ze op verschillende locaties in New York neerzetten. Of in hun eigen woordenThe Uni Project is a nonprofit committed to increasing access to books and learning opportunities through pop-up, open-air reading rooms. Based in New York City, we operate reading rooms that bring architect-designed structures, high quality books, and dedicated staff, to the city’s plazas, parks, and public spaces. We partner with community-based organizations and our circuit prioritizes underserved NYC neighborhoods.

En voordat je nou op z’n Hollands, cynisch, gaat roepen: “wat een onzin, in New York zijn toch genoeg bibliotheken?” of andere bijdehandte,  flauwe opmerkingen gaat maken: het is een groot succes en er blijkt behoefte aan te zijn. Ze begonnen ooit met hun kasten op eigen initiatief ergens neer te zetten, tegenwoordig worden ze ingehuurd. Komen ze op verzoek naar straatfestivals, scholen, bedrijven, winkeliersverenigingen (blijkbaar een nieuw fenomeen in NY) en buurtcomités om activiteiten op te luisteren of om leven in de brouwerij te brengen op saaie plekken in de stad. Het project heeft nadrukkelijk twee uitgangspunten: leesbevordering EN het verbeteren van de openbare ruimte. In een grote, drukke stad als New York is behoefte aan een plek waar je zomaar even kunt zitten, waar je niks moet, waar je niks hoeft te kopen en waar je rustig een boek kunt lezen. Amerikaanse bibliotheken doen een stuk minder fanatiek aan leesbevordering dan wij in Nederland, ze zijn daar zo druk met het uitvoeren van allerlei sociale taken (invullen van formulieren, geven van cursussen etc.) dat er steeds minder aandacht voor boeken lijkt te zijn (aldus de Davols). Dus wordt er in de Uni veel aandacht besteed aan bijzondere kinderboeken. Vorig jaar heeft het project een National Book Award gewonnen in de categorie Innovations in Reading en het jaar daarvoor hebben ze met behulp van Unicef  en de Amerikaanse ambassade een project opgezet in Kazachstan.

DSC02091

Het project is intussen opgepakt door de openbare bibliotheken van New York. Op Governor’s Island, een eiland tussen Brooklyn en Manhattan dat sinds een paar jaar in de zomerperiode open wordt gesteld als recreatiegebied, wordt sinds dit jaar een “Uni” geëxploiteerd door de gezamenlijke bibliotheken van New York. Je kunt daar een boek lenen voor een dag, maar dat moet je aan het einde van de dag weer terugbrengen, net zoals bij onze strandbibliotheken. Dat is anders dan bij de “echte” Uni, daar kun je geen boeken lenen, want daar draait het juist om het gezamenlijk lezen op locatie. Op de foto hiernaast lijkt het misschien een beetje een treurige bedoening, maar het dreigde te gaan regenen toen ik er was dus de meisjes die de boel beheerden waren druk bezig met opruimen en het uitrollen van het waterdichte zeil dat er overheen gaat om de boeken te beschermen.

Het succes van dit project zit hem volgens mij in de kwaliteit: het zijn niet zomaar een paar kratten met tweedehands boeken die ergens worden neergezet, maar het zijn zorgvuldig ontworpen meubels met mooie boeken en met professionele medewerkers in een opvallende omgeving. Ze zoeken hun eigen boeken uit, die ze vervolgens laten sponsoren. Mensen die hun oude boeken cadeau komen doen worden vriendelijk afgewezen. In hun collectie is veel aandacht voor bijzondere boeken, pop-up boeken bijvoorbeeld, boeken die veel kinderen niet zelf thuis hebben. Er wordt gewerkt met een combinatie van professioneel personeel en vrijwilligers. Het meubilair wordt steeds verder doorontwikkeld: ze begonnen met één kast die uit verschillende blokken was opgebouwd, inmiddels hebben ze een kast die je uit kunt klappen op wielen. Behalve boeken hebben ze ook puzzels en spelletjes in het assortiment, van alles om dingen samen te doen. Om de saamhorigheid te bevorderen. In dit nieuwe seizoen organiseren ze ook activiteiten: workshops, demonstraties en voorstellingen. Afgelopen week kwam bijvoorbeeld een groep jongens van een school in de buurt hun gedichten voorlezen. Allemaal activiteiten die de strandbibliothecarissen onder ons bekend zullen voorkomen.

Ik vond het al een prachtig project en nadat ik Sam en Leslie heb ontmoet en heb gezien hoe bevlogen zij hier mee bezig zijn ben ik er nog enthousiaster over. Al sinds ik terug ben zit ik te broeden op een manier om iets met hun ervaringen te doen. Niet dat ik hier in Nederland ook zo’n project ga beginnen, want dat lijkt me niet echt levensvatbaar. De situatie is hier heel anders. Maar het past zo mooi bij andere dingen waar ik mee bezig ben geweest: de strandbibliotheken, de stationsbibliotheek, de karavaanbibliotheek en de Airport Library. Allemaal projecten waarbij we er actief op uit gingen om mensen op te zoeken en om contact te leggen. Wat ik er precies mee gaan doen weet ik nog niet, ik broed nog even. Maar ik weet wel dat ik supertrots was toen Sam en Leslie bij het weggaan vroegen of ik met ze op de foto wilde. Want “you’re our inspiration”…. 🙂

the uni

Een verhaal in de sneeuw

shelleyjacksonSchrijfster/kunstenaar Shelley Jackson is weer bezig met het schrijven van een verhaal. In de sneeuw. Letterlijk.

Deze winter schrijft ze elke dag een of een paar woorden in de sneeuw, in de buurt van haar huis in Brooklyn. Die woorden fotografeert ze en zet ze op Instagram, daar is het verhaal te volgen. Lezen in omgekeerde volgorde, want het eerste woord staat natuurlijk onderaan, op de eerste foto die ze maakte. Op dit moment bestaat het verhaal uit 209 woorden. Ze staan inmiddels ook op Flickr, daar staan ze in omgekeerde volgorde, dus daar kun je bovenaan beginnen met lezen. Ik vind het prachtig, niet alleen het idee maar ook de uitvoering: ze schrijft alle letters heel netjes in een keurig Courier lettertype. Ze schrijft met haar vingers of met een stokje. “To approach snow too closely is to forget what it is,” said the girl who cried snowflakes is de eerste zin van het verhaal.

Jackson is gefascineerd door tijdelijkheid, haar uitgangspunt is dat alles een work in progress is. De titel van dit werk is dan ook Snow, A story in progress, weather permitting. Ze kan het verhaal schrijven zo lang er sneeuw is en de woorden verdwijnen weer zodra de sneeuw smelt. Of zodra er iemand op gaat staan, of zodra de eigenaar van de auto terugkomt en het woord op zijn autoruit weg veegt. Een ander werk van Jackson is Skin waarbij meer dan 2000 vrijwilligers een woord op hun lichaam lieten tatoeëren die alles bij elkaar een verhaal vormden. De lichamen veranderden en mensen overlijden zodat dat verhaal ook steeds verandert.

Mooi werk. Ik krijg er bijna zin in sneeuw van. Bijna.

Hoe je informatie verzamelt

open call > Hans Aarsman > TO HOW TO from The One Minutes on Vimeo.

Mooi idee van Hans Aarsman: als gastcurator van The One Minutes roept hij mensen op om een filmpje te maken over iets dat je weet. Over kennis die je hebt. En om die kennis via een filmpje te delen.

The One Minutes is een project van het Sandberg Instituut en het bestaat uit allemaal filmpjes van precies 1 minuut. Het begon in 1998 met filmpjes van studenten van het instituut maar het is inmiddels uitgegroeid tot een verzameling van meer dan 10.000 filmpjes uit de hele wereld. De filmpjes worden speciaal voor dit project gemaakt en ze worden actief verzameld, bijna altijd rondom een thema. In dit geval dus How to…

Mooi initiatief, ben benieuwd wat het oplevert. Het is dus een kunstproject, want The One Minutes is videoart. Op Vimeo vraagt iemand zich af waarom die filmpjes niet via een hashtag verzameld worden. Niet eens zo’n heel domme vraag, ware het niet dat de vraagsteller met één klik de achtergronden van deze oproep had kunnen zien. The One Minutes organisatie verzamelt de filmpjes en bewaart ze ook, dus worden er eisen gesteld aan de kwaliteit ervan. Ze worden regelmatig gebruikt in allerlei projecten. Het loont de moeite om een poosje op hun site rond te kijken, want het is heel gevarieerd: hele vreemde, hele aandoenlijke, flauwe of juist hele mooie filmpjes. Zoals dat gaat met kunst.

Sinds ik dat filmpje van Aarsman gezien heb vraag ik me af hoe bibliotheken hier gebruik van kunnen maken: of ze zich bij dit project moeten aansluiten of juist zelf zoiets moeten beginnen? Dat eerste lijkt me het eenvoudigst, zelf weer iets beginnen mag alleen maar als je denkt dat je het beter kunt. Vind ik dan, maar dat zijn veel bibliotheekdirecteuren niet met me eens weet ik. Wellicht in het kader van een workshop “maak je eigen filmpje”? Ze organiseren zelf ook workshops, van 5 tot 10 dagen, voor kunstenaars over de hele wereld. Misschien willen ze er voor dit project wel een korte versie voor het grote publiek van maken. Je weet maar nooit. Wie zoekt als eerste contact?

(Ik heb vorig jaar contact met ze gehad omdat ik graag iets in de Airport Library wilde doen met deze filmpjes, maar dat is vanwege tijd- en geldgebrek niet door gegaan)

Film op de trap

Het Nieuw-Zeelands collectief OH.NO.SUMO heeft vorig jaar een schattig openbaar mini-bioscoopje gemaakt in een drukke straat in Auckland. De bedoeling was om voor wat meer menselijke interactie te zorgen op een saaie kruising vol bushaltes en wasserettes. Er was weinig te beleven, de mensen die er moesten wachten waren in zichzelf gekeerd en hielden zich vooral bezig met hun mobiele telefoons.

De ontwerpers maakten een overkapping boven een bestaand trapje in de straat. Het dakje was waterdicht en zorgde voor voldoende schaduw en ruimte om er films in te projecteren. Internetfilmpjes, die mensen ook op hun telefoon kunnen zien, maar die ze nu samen met andere mensen kunnen bekijken. Door mensen fysiek weer met elkaar in contact te brengen in plaats van digitaal, ontstond een gevoel van saamhorigheid. In het filmpje hierboven zie je niet alleen hoe het afdakje gemaakt werd, maar ook dat het inderdaad werkt.

Het doel van OH.NO.SUMO is to experiment with architecture and the way it can engage with the public in unique and exciting ways. Is ze hiermee wel gelukt lijkt me. Leuk project hoor…

get_footer() ?>