Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

muziek

All of the posts under the "muziek" tag.

Het Concertgebouw zoekt aansluiting

Niet alleen de bibliotheken zijn op zoek naar een nieuw publiek, orkesten ook. Ik schreef er al eerder over, vooral het Concertgebouw was goed bezig vond ik. Datzelfde Concertgebouw heeft nu een nieuw merk (zo noemen ze het echt) Tracks.

Een serie concerten die aansluiten bij jouw levensstijl. Je werkt hard, hebt een druk sociaal leven, en Je komt nu niet of nauwelijks in Het Concertgebouw. Maar je houdt wel van mooie, bijzondere muziek, en je bent ‘in’ voor nieuwe dingen, voor verrijking van je leven, en voor een bijzondere ambiance, waar je mensen ontmoet bij wie je je prettig voelt. Tracks biedt aan dit selecte publiek korte concerten, of Short Concerts om in de terminologie te blijven. Het concert begint om 9 uur, duurt maar een uurtje en daarna is er een borrel met een dj.

Ik ben natuurlijk de doelgroep niet, want ik ga gewoon uit mezelf twee keer per jaar naar het Concertgebouw, maar ik krijg hier toch een beetje een raar gevoel bij. Het klinkt wel heel erg “uit een boekje”. Maar misschien vergis ik me en raakt de marketingafdeling van het Concertgebouw precies de goede snaar hiermee. Morgen is het eerste concert uit een serie van drie. En het is niet alleen een nieuw tijdslot, het is ook nog eens een verrassingsconcert, dus zonder programmaboekje. In het Parool vertelt de directeur trots over deze trendbreuk, over dit streven naar informeel en interactief.

Ik hoop voor hem dat het een succes wordt. Het is in elk geval anders en dat is toe te juichen. Daarom zal ik niet bij voorbaat cynisch gaan doen, ben heel benieuwd.

Over orkesten en volksverheffing

Whoever says audiences for classical music & opera are inevitably white & grey-haired? Royal Philharmonic Orchestra at Shoreditch Festival  Originally uploaded by Jonathan B50

Met veel interesse net een artikel in een oude NRC gelezen over het Nederlands Philharmonisch Orkest dat probeert om een nieuw publiek in aanraking te brengen met klassieke muziek door concerten te geven in zorgcentra en buurttheaters. Gratis. Niet om nieuwe klanten te werven maar omdat ze het belangrijk vinden om een breed publiek in aanraking te brengen met klassieke muziek. En het werkt, de concerten zijn een groot succes, afgemeten aan de reacties van het publiek.

Lekker ouderwetse volksverheffing, prima vind ik dat. Zoals de bibliotheken ook veel nadrukkelijker zouden moeten doen. Maar wij twijfelen te veel, zijn te onzeker over onze eigen deskundigheid of zijn er zelfs ronduit tegen. Ik begrijp nooit zo goed waarom want in de volksverheffing liggen de wortels van ons vak en daar ontlenen we ons bestaansrecht aan. Misschien een vorm van overcompensatie?

In het krantenartikel dook ook de naam van Hans Abbing weer op, de kunstsocioloog die zich ergert aan de stijve concertetiquette. Hij voorspelt dat het publiek steeds verder zal vergrijzen, de zalen steeds leger zullen worden en dat het afgelopen zal zijn met veel professionele orkesten. En dat klonk ook heel bekend: weer zo’n man die zijn eigen ervaringen, zijn eigen beleefwereld generaliseert en omzet in boude uitspraken over een hele sector. Daar kennen we er in onze sector ook veel van: “ik lees de laatste tijd eigenlijk zelden meer een boek, mijn kinderen lezen helemaal niet meer, dus zal het boek verdwijnen”. Erg kort door de bocht. Het staat uiteraard iedereen vrij om kort door de bocht zijn mening te verkondigen, maar waarom neemt onze sector dat soort kreten altijd zo ontzettend serieus en waarom laten we ons daardoor zo opjutten? Ja, ik ken het rapport van het SCP maar als er iemand is die zich tegen deze trend zou moeten keren zijn wij het wel. Het SCP schetst scenario’s en de clou van een scenario is dat dat iets beschrijft dat zou KUNNEN gebeuren, dat hoeft dus niet. Maar dan moet je er wel iets aan doen.

In de klassieke muziekwereld boeken ze succes, niet overal maar de jongerenvereniging van het Concertgebouw kent inmiddels al 4500 leden. De orkesten doen dan ook hun uiterste best om te vernieuwen: ze organiseren meezingconcerten, familieconcerten en cross-overconcerten, ze geven introducties en naborrels en regelen andere vormen van catering. Wij blijven toch vaak hangen in een glaasje supermarktwijn uit een plastic bekertje na een lezing tussen de kasten van de studiezaal. Hup, erop uit zou ik zeggen. Ga iets leuks doen!

De kerk kan het wel

Ik zag zondagavond een tv-programma over priesters en monniken als popsterren.

Het ging over drie Ierse priesters die onder de naam The Priests furore maken versus Oostenrijkse monniken die cd’s opnemen onder de titel Chant – music from paradise. Van de Ieren was ik niet zo onder de indruk, dat is een soort katholieke uitvoering van de 3 tenoren. Het zijn vrij ijdele mannetjes die allerlei klassiekers met een religieus randje zingen, mooi hoor, als je er van houdt, maar niet my cup of tea.

Die Oostenrijkers daarentegen vond ik wel bijzonder. Het zijn Cisterciënzer monniken van het klooster Stift Heiligenkreuz uit het Wienerwald en ik ben onder de indruk van hun gedrevenheid. Het is een streng religieuze orde, die soberheid predikt en sterk de nadruk legt op het gebed. De liederen die ze zingen op de cd zijn gezongen gebeden, dus het maken van de cd zien ze als het verspreiden van het gebed.

Op hun website is te lezen hoe die cd er zo gekomen is (o.a. via een filmpje dat ze zelf op Youtube hebben gezet) en ze zijn oprecht opgetogen over hun succes. Vooral de Nederlandse aandacht (in 3 weken verkochten ze in Nederland 20.000 cd’s) doet ze erg goed, dat hadden ze niet gedacht van een land waar die Kirche und die Gesellschaft wahrhaft krisengeschüttelt ist. (ik citeer het alleen maar omdat ik het zo’n mooi woord vind…).

Wat ik hier zo bijzonder aan vind is dat ze wel naar buiten treden maar daarbij heel nadrukkelijk binnen hun eigen kaders blijven. Er is één monnik aangewezen om alle perscontacten af te handelen zodat de anderen zich kunnen concentreren op hun kerntaak. Het succes van de cd zien ze als een succes van hun strategie om hun gebeden te verspreiden. Ze treden niet op, maar iedereen die de monniken wil horen zingen is welkom in hun klooster tijdens de gebedsdiensten. Dat heeft tot gevolg dat het storm loopt: je moet  je voor de gebeden van 12 en 16 uur inmiddels  van tevoren  aanmelden want er kunnen maar 50 gasten in de kapel. Zelfs het gebed van 5.15 uur (’s ochtends dus) zit regelmatig vol. Het klooster trekt weer jonge mensen en ze verdienen geld waarmee ze nog beter het geloof kunnen verkondigen.

Mooi voor ze. Die muziek is niks voor mij (als kind teveel gregoriaanse missen moeten uitzitten) maar hun enthousiasme is aanstekelijk en aandoenlijk en daarom gun ik ze dit succes zo. Ze hebben een idee, toetsen of het past in hun eigen ideologie en hup aan de slag. Dat mis ik bij ons zo vaak: wij stellen werkgroepen in en stuurgroepen en het resultaat is meestal een compromis en dus niet authentiek. Dat verklaart waarschijnlijk het succes van de mannen van DOK, die zijn ook niet zo van de compromissen.

Overigens krijgen de monniken 55 cent per verkochte cd, vind ik erg weinig maar ik heb geen verstand van dat soort dingen. Ik weet alleen dat de speciale kersteditie bij Bol.com  met 25% korting toch nog 17,99 kost. Dat betekent dat Sony er 17,44 aan overhoudt.

Ding 20 : Last FM

 

Dit leek me nou echt heel leuk. En ik vind er niks aan nou ik eenmaal bezig ben. Ik heb het serieus geprobeerd. Maar dit is echt de eerste opdracht waarbij ik heb zitten schelden tegen mijn laptop.

Het ligt vast aan mij: ik had de verkeerde verwachtingen van wat dit zou zijn en ik heb een te weinig eenduidige muzieksmaak. Het leek me echt zó leuk: ik had een soort jukebox verwacht waar je naar believen muziek uit kon halen die altijd nog eens hebt willen horen. 

Maar dat viel tegen! Ik begon met het zoeken op mijn voornaam: ik verzamel liedjes waar die in voorkomt. Op Last FM kreeg ik wel een aantal hits, maar van al die nummers kreeg ik maar 30 seconden. Wat heb ik daar dan aan!

En ik had verwacht dat als je de naam van een artiest intypt dat je die dan ook hoort, net zoals op Youtube. Maar als je Frank Sinatra intypt krijg je óf alleen maar previews (waar ik echt de pest aan heb, ik bepaal graag zelf of ik liedje helemaal wil horen of niet) óf Bing Crosby. En dan ook nog terwijl hij White Chrismas zingt. Is niks mis mee, maar die zocht ik dus niet.

Wat ik ook intyp en wat ik ook probeer: ik krijg zelden wat ik wil hebben. Als ik bij Tags “Limburg” intypt krijg ik als eerste allerlei Duitse artiesten, bij de Heideroosjes krijg ik alleen punkbandjes en geen Limburgse muziek en bij Rowwen Heze krijg ik Arne Janssen. En nee, ik vind niet dat Michael Jackson similar is met George Michael dus die hoort niet in zijn rijtje thuis. 

De nummers die Alisson Krauss en Robert Plant samen hebben opgenomen heb ik pas na veel gezoek gevonden maar dan alleen als filmpjes op Youtube. Dan had ik net zo goed meteen naar Youtube kunnen gaan.

De adviezen die ik krijg zijn zo ontzettend nikszeggend en flauw dat ik het daar ook niet voor hoef te doen. Ik heb het de afgelopen 10 dagen bijna elke dag geprobeerd dus ik heb het echt een kans gegeven. Maar het is niks voor mij dus.

Nee, geef mij dan maar de tv: bij Later Live met Jools Holland (BBC) hoor ik niet alleen opeens Paul Weller met zijn nieuwe nummers maar kan ik ook nog eens zien dat hij tegenwoordig een vreselijk kapsel heeft.

Ding 16 : youtube

Youtube ken ik al langer, ik heb zelfs als eens eerder een filmpje gepost. Leuk speelgoed, vooral in het kader van het jeugdsentiment.

Tijdens mijn verhuizing vorige week kwam opeens een van de verhuizers met een van mijn platenbakken (kent u dat woord nog..) aanzetten en enigszins jaloers zei hij “De Violent Femmes op vinyl! Ik heb ze alleen op band”. Ik heb al meer dan 15 jaar geen pickup meer maar ik heb mijn lp’s altijd bewaard. Voornamelijk uit sentimentele redenen. De meeste van die platen heb ik heel zorgvuldig uitgezocht en daar zit een emotionele waarde aan dus daar ben ik zuinig op. Maar ik heb er dus jaren niet meer naar omgekeken.

Toen die verhuizer over de Violent Femmes begon kon ik me niet meer herinneren hoe die ook alweer klonken. En dan biedt Youtube uitkomst. Dit nummer stond op de betreffende lp. Nu ik het weer hoor herken ik het uiteraard onmiddelijk. Het is nog steeds een vrolijk liedje, maar tamelijk braaf. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat die lp nogal wat opzien baarde in het studentenhuis waar ik toen woonde. Nou waren mijn huisgenootjes ook nogal braaf dus daar zal het wel aan gelegen hebben.

Carnaval

Even geen 23 dingen deze week.

Heb me in het carnaval gestort dus heb geen tijd voor iets anders. Misschien later….

PS. Ik zie nu dat het filmpje er niet erg aantrekkelijk opstaat. Click het wel even aan, je wordt er erg vrolijk van (al is het geen carnavalsliedje).

get_footer() ?>