Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

kunst

All of the posts under the "kunst" tag.

Over dromen en kwaliteit

 
Gisteravond zat ik in de Schouwburg, bij de voorstelling To be or not te be van het Zuidelijk Toneel. Een stuk naar de film van Ernst Lubitch, over een groep acteurs die in 1939 met de Duitse bezetting te maken krijgt. Het is een wervelende voorstelling, met zang en dans, standup comedy van Raoul Heertje en minstens drie radslagen van Ellen ten Damme. Maar er zit een hele serieuze onderlaag in.

Het stuk eindigt met de volgende woorden: Toneel is life. Dames en heren, het is natuurlijk onmogelijk en pathetische onzin, maar ik vraag u te geloven dat wij de geschiedenis ingrijpend hebben beïnvloed. Want dat is de macht en de magie van het theater. Soms is theater geen spiegel, maar moet de wereld zich maar eens aan ons aanpassen. Wie niet in dromen gelooft is geen realist. Zoals Primo Levi al zei; if not now, when? Wij pakken onze spullen in want we spelen vaker deze week. In Mali, Gaza, Syrie, Tsjetsjenie, Congo, Irak, zullen wij het onmogelijke mogelijk maken. Maar eerst nog naar Zwolle en Nieuwegein. Dankuwel.

Dat was mooi.

En de dag daarvoor zat ik in de Lokhorstkerk in Leiden waar Ted van Lieshout de laatste Annie M.G. Schmidtlezing hield. Van Lieshout sprak over zijn werk en over de vraag of hij zichzelf daarin op de voorgrond zette of niet. En over zijn drijfveren: hij gaat voor kwaliteit. Ik vind mijn geluk in het probéren om een zo goed mogelijk boek te maken. Ik doe dat voor die ene lezer. Die andere 3999 kinderen die jengelen om zesendertig keer hetzelfde boek kunnen de pot op. (…) Armoede, dat is wat we kinderen bieden als we ze alleen maar geven waar ze zelf om vragen. Het is óók onze taak om kinderen te geven waar ze níét om vragen, zoals inentingen en vitaminen en asperges en kunst. En kwaliteit, gewoon omdat ze niet weten dat het bestaat. Maar wij weten het wel.

Dat was ook mooi.

Dat is ook zo’n beetje wat ik bedoel met volksverheffing. Mensen iets geven  waarvan ze niet weten dat het bestaat. Iets moois, een droom, een gedachte. Waar ze misschien een klein beetje beter mens van worden. Of misschien ook niet. Maar wat ze in ieder geval op een nieuw idee brengt, of op een nieuwe mening. En dat is (ook) een taak van de bibliotheek. Om niet alleen maar meer van hetzelfde te doen, maar ook af en toe eens iets anders. Om mensen dingen te bieden die ze nog niet kennen, om ze in aanraking te brengen met nieuwe werelden en nieuwe ideeën. Want daar zijn we ooit voor opgericht. Vroeger.

Lekker slopen? Nog meer sorteerkunst

fietsfiets2Kunstenaar Tod McLellan houdt er van om dingen te slopen. Of in elk geval om dingen uit elkaar te halen. En om al die losse dingetje daarna fijn te sorteren en te fotograferen.

Geweldige foto’s levert dat op. Te zien op zijn site en verzameld in het boek Things come apart dat twee weken geleden uit kwam. Op zijn site vindt je ook een aantal filmpjes, zoals dit met een blik achter de schermen, of dit waarop hij een piano in onderdelen laat vallen.

Mooie toevoeging voor mijn verzameling sorteerkunst. Hier deel 1 en hier deel 2 uit die serie.

Poëzie uit de brievenbus

Poëzie op het scherm is een initiatief van het Nederlands Letterenfonds. In samenwerking met het Mondriaan fonds bieden ze tweejaarlijks een aantal dichters en schrijvers de gelegenheid om in samenwerking met een vormgever een literair werk voor op het scherm te maken. Vanuit dat project heeft het afgelopen jaar het gedicht Welcome Stranger in de bibliotheek gedraaid.

Op zoek naar iets nieuws kwam ik dit tegen: Poëzie uit de brievenbus. Met de app 200tonTNT kun je op een brievenbus opeens gedichten lezen (bekijk het filmpje even, daarin wordt uitgelegd hoe het werkt). Maarten Doorman schreef zeven gedichten: voor elke dag van de week een. In plaats van iets ín de brievenbus te gooien, komt er nou opeens iets uit: een gedicht.

Het gedicht voor de zaterdag heb ik vanmiddag gelezen. Je krijgt wel een beetje rare blikken van voorbijgangers als je opeens met je telefoon voor de brievenbus staat, maar het is toch erg leuk. Doorman zelf noemt dit overigens geen gedicht, maar beeldhouwkunst, omdat het een soort van driedimensionaal werk is dat iets met de ruimte doet.

De 2012 serie van Poëzie op het scherm bestaat geheel uit werken voor mobiele schermen en werken met augmented reality. We zijn er nog niet helemaal uit hoe we dit gaan aanbieden in de Airport Library, maar ik wil er zeker iets mee gaan doen want ik vind het prachtig.

De gedichten zijn ook te vinden op digidicht.nl, waar nieuwe vormen van poëzie ontwikkeld worden. Iedereen kan daar mee doen. Ook mooi

Welkom Willem

willem IVOp deze historische dag kan ik (als monarchist) natuurlijk niet anders dan een diepe buiging maken voor Koning Beatrix. En Koning Willem-Alexander van harte welkom heten met een plaatje van zijn voorganger Koning Willem III.

Dit schilderij van Nicolaas Pieneman hing in het oude Rijksmuseum altijd op een vrij prominente plek. Weet niet waar het nu hangt, maar ik neem aan dat het bij de opening wel weer een mooi plekje krijgt.

Hoop dat de nieuwe koning ook zo’n mooi portret van zichzelf laat maken

Hate Mail

Mr. Bingo is een illustrator die je op verzoek een hate mail stuurt: een ansichtkaart met op de achterkant een beledigend tekeningetje. Erg geestig. Meestal dan. In dit filmpje legt hij uit hoe het zo gekomen is.

Een aantal van die kaarten zijn inmiddels verzameld in een boek. Hier een indruk van wat voor soort kaarten hij dan verstuurt:

Haas & Hahn: This is not the end

Hartverwarmend filmpje over de afronding van het Philly Painting project van het Nederlands kunstenaarsduo Haas & Hahn. Voor wie dit project niet kent: hier meer informatie. Ze hebben al eerder op grote schaal muren beschilderd, in Brazilië, in het Favela Painting project.

Ik ga er verder niks over zeggen, behalve dat ik het prachtig vind. En ik wijs er even op dat dit filmpje gemaakt is door een schoenenmerk.

De Maarten Baas Countdown Clock voor het Rijksmuseum

rijks
Vanochtend onthulde het Rijksmuseum een grote klok aan hun gevel waarop wordt afgeteld tot de opening. Vandaag dus nog 99 nachten wachten totdat we de Nachtwacht weer op zijn oorspronkelijke plek kunnen zien.

Niet zomaar een klok, maar een speciale versie van de Analog digital clock van Maarten Baas. Ik ben vanmiddag even naar het Museumplein gefietst om naar die klok te kijken. Op het eerste gezicht is er niet zo heel veel bijzonders te zien, maar je moet er even voor blijven staan, wachten en goed opletten. Want dan zie je achter die rode cijfers opeens de schaduw van een mannetje dat die digitale cijfers gaat verschuiven. Het valt nog niet mee om daar een foto van te maken maar als je goed kijkt zie je op de foto een schaduw achter het cijfer 2.

Jammer dat er verder geen aandacht op wordt gevestigd, op hoe bijzonder het is. Want nu ziet niemand het. Ik heb daar een paar minuten gestaan, op dat plein, wachtend op een nieuwe kans om met mijn telefoon die schaduw op te vangen en veel voorbijgangers zeiden “o kijk, nog 99 dagen voordat ze open gaan”, maar niemand nam de tijd om te kijken wat het precies was. Jammer. Er had toch wel een bordje vanaf gekund?

Dit is de originele Analog Digital Clock. Althans, een gedeelte ervan…

Overigens is het niet vreemd dat het Rijksmuseum Maarten Baas inschakelde voor deze klok, ze hebben al een klok van hem in de collectie. De Grandfather Clock. Zelfde principe, andere uitvoering. Ook leuk.

Moderne Arcimboldo

tironi2Dario Tironi is een Italiaanse kunstenaar die samen met de Japanner Koji Yoshida beelden maakt, opgebouwd uit gebruiksartikelen. Crash Toys noemen ze die. Leuk. En knap gemaakt ook, want het zijn heel “echte” mensen.tironiMaar het zijn natuurlijk moderne versies van de schilderijen van Arcimboldo (1527 – 1593). Beroemd vanwege zijn compositieportretten, allegorische portretten die hij opbouwde uit bloemen, planten, vruchten en andere natuurelementen. Het portret hieronder is een portret van de Zomer, opgebouwd uit zomerfruit. Op dezelfde manier heeft hij alle seizoenen afgebeeld (meerdere malen) maar ook de elementen en een aantal beroepen. Een van die beroepen is de bibliothecaris, maar dat vind ik een van zijn minst geslaagde portretten, dus die moet je zelf maar even bekijken. Hier bijvoorbeeld.

Arcimboldo_Summer_(1573)

Sorteerkunst #2

In Karlsruhe staat het Duitse Bundesverfassungsgericht. Een rechtscollege, opgericht na de Tweede Wereldoorlog, dat zich uitsluitend bezighoudt met zaken betreffende de Duitse Grondwet.

Vanwege grondsanering is de rechtbank tijdelijk verhuisd. De schutting rondom de bouwput is aangekleed door verschillende kunstenaars. Er werd een wedstrijd uitgeschreven met als opdracht om het beeld van het gerechtshof levend te houden en een aspect van het werk van de rechters in beeld te brengen. Een van de winnende kunstenaars was Bea Stach.

Zij maakte Urteile des Bundesverfassungsgerichts, Remix. Uit elk van de zes decennia dat het gerechtshof bestaat heeft zij één veelzeggende uitspraak gekozen. De volledige tekst van alle zes die uitspraken heeft ze achter elkaar gezet, maar dan gesorteerd op alfabet. En al die losse woordjes staan nu achter elkaar afgedrukt op die bouwschutting. Fascinerend, zo’n zee van woorden. Je ziet nu in één oogopslag welke woorden vaak voorkomen in die uitspraken.

Bizar kunstwerk. En ik vind het prachtig. Maar dat is waarschijnlijk beroepsdeformatie….

In dit filmpje krijg je een aardig beeld van hoe het kunstwerk er in het echt uit ziet.

De Floriade

De Floriade associeer ik met aangeharkte bloemenperken, glanzende tentoonstellingen en bejaarden. Maar die associaties kloppen totaal niet in het geval van deze editie van de Floriade. Het begint al bij de fietsenstalling, waar de bermen ingezaaid zijn met een vrolijk bermmengsel en er een oplaadpunt is voor electrische fietsen. Ok, dat is wel iets voor bejaarden…

Voordat je het park binnen bent heb je behalve veel groen ook al een kunstwerk en een genomineerde brug gezien en met een beetje geluk ben je al ontvangen met muziek of theater. Want kunst is een essentieel onderdeel van de Floriade en ze nemen hun motto Beleef het theater van de natuur heel serieus. Ze hebben niet voor niks een artistiek directeur. Er is een cultureel programma, niet alleen in de weekenden, maar elke dag. In het grote theater worden regelmatig concerten gegeven en op andere plekken op het terrein zijn dagelijks optreden. Veel wereldmuziek maar ook klassieke muziek en popmuziek. En elke dag is er een fanfare of harmonie die tussen 16 en 18 uur de bezoekers uitgeleide doet. Omdat fanfare en harmonieën zo Limburgs zijn. Maar ook omdat het gewoon leuk is natuurlijk.

Er is veel aandacht voor beeldende kunst, het meest opvallende is de Willowman, die op het terrein zijn bouwsels maakt en kinderen bewustzijn voor de natuur probeert bij te brengen.

Wat ik zelf eigenlijk het allerleukste vind is dat ze gebruik hebben gemaakt van wat er op het terrein aanwezig was. Een oude boerderij, een kapelletje dat nog steeds gebruikt wordt maar vooral een groot bos. Mooie oude bomen waar ze alleen indien nodig ruimte hebben gemaakt voor het park. Er staan dus ook veel brandnetels tussen de bomen als dat toevallig zo uitkomt. Voordat ik nou de indruk wek dat het een losgeslagen bende is: er zijn ook heel veel bloemen, in keurige perken. En fruitbomen en educatieve programma’s over groenten en fruit. Voor de liefhebber.

Maar interessant dus, dat een landbouwtentoonstelling kunst en cultuur zo serieus neemt en er ook zoveel werk van maakt. Misschien nog een leerpuntje voor bibliotheken?

get_footer() ?>