Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

kunst

All of the posts under the "kunst" tag.

Church of Type

Mooi filmpje over Kevin Bradley en zijn Church of Type , een drukkerij in Santa Monica. Bradley is niet alleen drukker maar ook typograaf en kunstenaar. Hij ontwerpt prachtige dingen. Vind ik dan. Het filmpje gaat niet persé over drukwerk maar is vooral een impressie. Van de stad en van de man. En van drukken in het algemeen. Het roept meer vragen op dan het beantwoord, maar dat is ook mooi.

De moeite waard om eens te gaan kijken, in die werkplaats, als je nog eens in Santa Monica bent. Het filmpje is overigens van Two Dollars Please oftewel Jeremy Asher Lynch.

Over kunst en Shia LaBeouf

Dit filmpje kwam ik afgelopen weekend al tegen maar ik heb het even laten liggen. Ik wist niet zo goed wat ik er van moest vinden, is het nou kunst of kitsch? Overdadig is het in elk geval wel: violen, dansers, acrobaten en twee (!) koren. Kijk eerst zelf maar even. Laat de ondertiteling vooral aan staan:

Om heel eerlijk te zijn ken ik de acteur Shia LeBeouf pas sinds een jaartje of zo, sinds hij met een papieren zak over zijn hoofd over de rode loper van het Filmfestival van Berlijn liep. Met zo’n zelfde papieren zak over zijn hoofd zat hij daarna een paar dagen in een galerie in Los Angeles. Beiden onderdeel van een kunstproject. Maar al lang daarvoor was hij al een bekend acteur: op zijn 14e had hij al een hoofdrol in een succesvolle Amerikaanse televisieserie. Hij speelde in diverse grote bioscoopfilms en heeft veel prijzen gewonnen.

In 2012 schreef Rob Cantor (de zanger in het filmpje) deze song over Shia LeBeouf, afgelopen oktober heeft hij daar samen met Scott Uhlfelder dit filmpje bij gemaakt. Het liedje verwijst naar LeBeouf’s geweldadige reputatie. Zo werd hij in dezelfde periode dat dit filmpje uitkwam uit een theater gehaald en gearresteerd wegens wangedrag. Of het een iets met het ander te maken heeft weet ik niet en eigenlijk doet het er niet toe. Ook bij herhaald kijken is het een bijzonder filmpje en het liedje blijft in je hoofd hangen. Geestig liedje.

LeBeouf liep in september ook al 330 rondjes rondom het Stedelijk, tijdens een symposium over moderne kunst. Wat hij nou precies wil zeggen met al die kunstprojecten weet ik niet, maar dit is in elk geval een mooi filmpje.

“I will die for you now”

Het programma van TEDx Amsterdam van vorige week had een hoog kunstgehalte. Naast de gebruikelijke wetenschappers en hoogleraren stonden er dansers, muzikanten en acteurs op het podium. Plus een fotograaf en een kunstenaar.  Het mooiste optreden is dit van actrice Chris Nietvelt. Haar presentatie maakte deel uit van het blokje The Art of Dying waarin 3 kunstenaars een sterfscene deden: sopraan Else-Linde Buitenhuis deed de sterfscène uit La Traviata , Dennis Rudge speelde de zelfmoord uit Othello en deze scène van Chris Nietvelt dus. Uit het stuk Sentimenti, van Paul Koek en Johan Simons. The Art of Dying, oftewel een ode aan de sterfscène was een initiatief van Gian van Grunsven en Bert Hana. Om te laten zien dat kunst onze ervaring kan intensiveren.

Dat idee illustreert Nietvelt hier uiterst doeltreffend. Haar optreden begint met een algemeen verhaal over acteurs en sterfscènes maar rond minuut 6 komt ze op het belang van verbeelding en kunst. Ze citeert Einstein over fantasie en zegt “Art is not an ornament, but it can be a lens that reveals reality”. En dan opeens zegt ze: “I will die for you now and I hope it will stirr your imagination.” Ze legt nog even kort uit waar het stuk waar deze scene uit komt over gaat en dan opeens, van het ene op het andere moment, wordt ze een oude, zieke vrouw. Je staat erbij en je kijkt er naar. Zo zie je nog een actrice op lelijke schoenen die een verhaal vertelt en zo zie je een hoogbejaarde die bijna stikt. Die je wil troosten en koesteren en wil vasthouden. Nietvelt laat weer eens zien waarom ze een van de steractrices van Toneelgroep Amsterdam is en waarom ze in 2008 een Theo d’Or won. En hoe kunst je fantasie en je emoties prikkelt.

Mooi. En ik ben het met haar eens: Kunst kan een lens zijn, die de realiteit onthult. Lijkt me een mooi motto voor de komende tijd. Dat zullen we nodig hebben.

Met Hamlet de wereld over

hamlet globe to globe koffersShakespeare’s Globe Theatre in Londen is een reconstructie van het originele theater dat Shakespeare in 1599 bouwde aan de oever van de Thames. Er is een permanente tentoonstelling te zien over het theater en de schrijver en in de zomermaanden worden er zijn stukken gespeeld. Alleen in de zomermaanden, want het theater is maar half overdekt, zo deden ze dat in de 16e eeuw. Een absolute aanrader om daar een stuk te gaan zien, al is het maar omdat (zoals in Shakespeare’s tijd) er vooral staanplaatsen zijn en je dus tot helemaal vooraan het podium kunt doorlopen, of wat kunt rondlopen tijdens de voorstelling.

Ze doen er daar alles aan om het werk van Shakespeare levend te houden. In 2012 begonnen ze met het project Globe to Globe, daarbij haalden ze acteurs vanuit de hele wereld naar Londen om een stuk van Shakespeare in hun eigen taal te spelen. Dus die zomer kon je Othello in het Grieks of As you like it in het Georgisch zien. In totaal in 38 talen (inclusief gebarentaal). Na het succes van dit programma kwamen ze op het idee om het om te draaien: om in plaats van Shakespeare in een vreemde taal naar Engeland te halen, de Engelse Shakespeare naar het buitenland te brengen. Dat werd het project Globe to Globe Hamlet: het idee om Hamlet in alle landen van de wereld te gaan spelen.

Een ambitieuze onderneming maar heel toepasselijk volgens de artistiek directeur want: “The spirit of touring, and of communicating stories to fresh ears, was always central to Shakespeare’s work”. Ze kozen voor Hamlet omdat dat het beroemdste stuk van Shakespeare is: wie kent er niet de woorden: “To be or not to be”? Maar ook omdat het een universeel verhaal is dat voor iedereen, waar ter wereld ook, herkenbare elementen bevat. Het project startte op de 450ste verjaardag van The Bard, op 23 april 2014 met een voorstelling in Londen. Het eerste land dat ze aandeden was Nederland, daar speelden ze in de Stadsschouwburg. Daar was ik bij: het was een bijzondere voorstelling, goed gespeeld en heel energiek.

Ik vond die tournee een geweldig idee, maar het leek mij vooral symbolisch, vooral een groot gebaar. Niet iets wat ze ook echt zouden gaan doen: want alle landen van de wereld leek me erg veel. Maar ze zijn wel degelijk de wereld over aan het reizen, in een straf tempo zelfs. Op hun website kun je precies zien waar ze zijn: op dit moment van schrijven hebben ze een reisdag. Ze hebben net gespeeld in Bolivia en zijn nu onderweg naar Chili. Daar spelen ze twee voorstellingen en dan gaan ze door naar Argentinië en Brazilië. Ze hebben 74.815 kilometer gereisd en 58 landen bezocht, ze zijn op ongeveer een kwart van hun reis. 

hamlet globe to globe

Het is een enorme logistieke onderneming zo’n wereldreis en dat hebben ze heel efficiënt georganiseerd. De hele groep bestaat uit 16 personen: 12 acteurs en 4 stage managers. Het hele decor en alle kostuums en rekwisieten slepen ze met zich mee in 16 koffers, die ze zo te zien als handbagage meenemen. Die koffers zelf doen op het toneel dienst als decorstuk, ze stellen een kasteeltoren voor of worden gebruikt als stoeltje. Het decor bestaat verder uit wat planken en een gordijn. Reizen doen ze per vliegtuig, bus en boot.  Ze twitteren over hun reis en ze houden een blog bij met knipsels en recensies zodat iedereen hun reis kan volgen. Daar kun je zien dat ze op heel verschillende plekken spelen: in grote, nieuwe theaters, in hele oude theaters of in de buitenlucht zoals bij de kathedraal van Yucatan. Ze hebben gespeeld in het hoofdkantoor van de Verenigde Naties en waren de openingsvoorstelling van het nieuwe theater van Gdansk. Ze krijgen overal positieve reacties. Nogal wiedes, met zoveel enthousiasme en gedrevenheid.

De planning is dat ze op de 452e verjaardag van Shakespeare weer terug zijn in Londen. Ik vind het een prachtig project. Iets om jaloers op te zijn.

Verhalen uit de Airport Library #24 Rietveld

Na een drietal tentoonstellingen in samenwerking met het Nederlands Letterenfonds over Nederlandse literatuur in vertaling is er nu een tentoonstelling in de Airport Library over Rietveld. Althans: het is een tentoonstelling over een andere tentoonstelling. Een tentoonstelling van Harry Hoek, die zo geïnteresseerd raakte in de meubels van Rietveld dat hij ze nabouwde. In dezelfde techniek en met hetzelfde materiaal als Rietveld maar dan op een schaal van 1:3. Hij bouwde in totaal honderd verschillende meubels na en maakte daar een tentoonstelling van. Heel interessant voor de Airport Library, want het geeft een mooi overzicht van beroemd “Dutch design” maar helaas hebben we niet genoeg ruimte voor zoveel vitrines. Daarom hebben we nu alleen een selectie van die honderd meubels op Schiphol staan. Samen met schaalmodellen van de originele tentoonstelling. Een schaalmodel van schaalmodellen dus.

DSC01993

Ik vind het zelf ontzettend schattig, al die iniemini meubeltjes maar het is toch jammer dat ik het origineel nooit gezien heb. In de Airport Library is een foto presentatie te zien van de tentoonstelling zoals hij in de bibliotheek van de TU Delft te zien was. Daar hadden ze de tentoonstelling aangevuld met meubels uit de eigen collectie van de universiteit. Ook heel interessant. Het filmpje hierboven is gemaakt door Schiphol TV. Het geeft een indruk van de tentoonstelling en van het enthousiasme van de maker Harry Hoek.

De originele tentoonstelling is nog steeds te huur, als je er ruimte voor hebt zou ik het zeker doen. Deze is nog te zien op Schiphol tot begin mei.

Een verhaal in de sneeuw

shelleyjacksonSchrijfster/kunstenaar Shelley Jackson is weer bezig met het schrijven van een verhaal. In de sneeuw. Letterlijk.

Deze winter schrijft ze elke dag een of een paar woorden in de sneeuw, in de buurt van haar huis in Brooklyn. Die woorden fotografeert ze en zet ze op Instagram, daar is het verhaal te volgen. Lezen in omgekeerde volgorde, want het eerste woord staat natuurlijk onderaan, op de eerste foto die ze maakte. Op dit moment bestaat het verhaal uit 209 woorden. Ze staan inmiddels ook op Flickr, daar staan ze in omgekeerde volgorde, dus daar kun je bovenaan beginnen met lezen. Ik vind het prachtig, niet alleen het idee maar ook de uitvoering: ze schrijft alle letters heel netjes in een keurig Courier lettertype. Ze schrijft met haar vingers of met een stokje. “To approach snow too closely is to forget what it is,” said the girl who cried snowflakes is de eerste zin van het verhaal.

Jackson is gefascineerd door tijdelijkheid, haar uitgangspunt is dat alles een work in progress is. De titel van dit werk is dan ook Snow, A story in progress, weather permitting. Ze kan het verhaal schrijven zo lang er sneeuw is en de woorden verdwijnen weer zodra de sneeuw smelt. Of zodra er iemand op gaat staan, of zodra de eigenaar van de auto terugkomt en het woord op zijn autoruit weg veegt. Een ander werk van Jackson is Skin waarbij meer dan 2000 vrijwilligers een woord op hun lichaam lieten tatoeëren die alles bij elkaar een verhaal vormden. De lichamen veranderden en mensen overlijden zodat dat verhaal ook steeds verandert.

Mooi werk. Ik krijg er bijna zin in sneeuw van. Bijna.

Hoe je informatie verzamelt

open call > Hans Aarsman > TO HOW TO from The One Minutes on Vimeo.

Mooi idee van Hans Aarsman: als gastcurator van The One Minutes roept hij mensen op om een filmpje te maken over iets dat je weet. Over kennis die je hebt. En om die kennis via een filmpje te delen.

The One Minutes is een project van het Sandberg Instituut en het bestaat uit allemaal filmpjes van precies 1 minuut. Het begon in 1998 met filmpjes van studenten van het instituut maar het is inmiddels uitgegroeid tot een verzameling van meer dan 10.000 filmpjes uit de hele wereld. De filmpjes worden speciaal voor dit project gemaakt en ze worden actief verzameld, bijna altijd rondom een thema. In dit geval dus How to…

Mooi initiatief, ben benieuwd wat het oplevert. Het is dus een kunstproject, want The One Minutes is videoart. Op Vimeo vraagt iemand zich af waarom die filmpjes niet via een hashtag verzameld worden. Niet eens zo’n heel domme vraag, ware het niet dat de vraagsteller met één klik de achtergronden van deze oproep had kunnen zien. The One Minutes organisatie verzamelt de filmpjes en bewaart ze ook, dus worden er eisen gesteld aan de kwaliteit ervan. Ze worden regelmatig gebruikt in allerlei projecten. Het loont de moeite om een poosje op hun site rond te kijken, want het is heel gevarieerd: hele vreemde, hele aandoenlijke, flauwe of juist hele mooie filmpjes. Zoals dat gaat met kunst.

Sinds ik dat filmpje van Aarsman gezien heb vraag ik me af hoe bibliotheken hier gebruik van kunnen maken: of ze zich bij dit project moeten aansluiten of juist zelf zoiets moeten beginnen? Dat eerste lijkt me het eenvoudigst, zelf weer iets beginnen mag alleen maar als je denkt dat je het beter kunt. Vind ik dan, maar dat zijn veel bibliotheekdirecteuren niet met me eens weet ik. Wellicht in het kader van een workshop “maak je eigen filmpje”? Ze organiseren zelf ook workshops, van 5 tot 10 dagen, voor kunstenaars over de hele wereld. Misschien willen ze er voor dit project wel een korte versie voor het grote publiek van maken. Je weet maar nooit. Wie zoekt als eerste contact?

(Ik heb vorig jaar contact met ze gehad omdat ik graag iets in de Airport Library wilde doen met deze filmpjes, maar dat is vanwege tijd- en geldgebrek niet door gegaan)

Muziek met kunst

Een videoclip die is opgebouwd uit tableau vivants van klassiekers uit de kunstgeschiedenis… Van de Franse band Hold your horses.

Leuk. Wie wil weten welke schilderijen er ook alweer worden nagedaan moet even bij de commentaren op YouTube kijken, want daar heeft iemand het helemaal uitgezocht. Het is al een ouder clipje, dus daar heeft ze tijd genoeg voor gehad.

Film op de trap

Het Nieuw-Zeelands collectief OH.NO.SUMO heeft vorig jaar een schattig openbaar mini-bioscoopje gemaakt in een drukke straat in Auckland. De bedoeling was om voor wat meer menselijke interactie te zorgen op een saaie kruising vol bushaltes en wasserettes. Er was weinig te beleven, de mensen die er moesten wachten waren in zichzelf gekeerd en hielden zich vooral bezig met hun mobiele telefoons.

De ontwerpers maakten een overkapping boven een bestaand trapje in de straat. Het dakje was waterdicht en zorgde voor voldoende schaduw en ruimte om er films in te projecteren. Internetfilmpjes, die mensen ook op hun telefoon kunnen zien, maar die ze nu samen met andere mensen kunnen bekijken. Door mensen fysiek weer met elkaar in contact te brengen in plaats van digitaal, ontstond een gevoel van saamhorigheid. In het filmpje hierboven zie je niet alleen hoe het afdakje gemaakt werd, maar ook dat het inderdaad werkt.

Het doel van OH.NO.SUMO is to experiment with architecture and the way it can engage with the public in unique and exciting ways. Is ze hiermee wel gelukt lijkt me. Leuk project hoor…

Gedichten googelen

googlepoetics2Een Tumblr waarop mooie auto-aanvullingen in Google verzameld worden, onder elkaar gezet als een gedicht. Zoals ze zelf zeggen: Google writes poetry on subjects that people are truly interested in. Er is ook een Nederlandse versie, daar zeggen ze het zo Wij verspreiden de prachtige poëzie die verborgen zit tussen de zoekregeltjes van Google. Vind zelf de Engelstalige versie leuker.

Als ik in Google bovenstaande zoekterm intyp krijg ik nooit Why can’t i be skinny. Dat bewijst maar weer eens dat Google mij heel goed kent :-).

Ze zitten ook op Twitter, kan ik aanraden. Fijn af en toe een gedicht in je tijdlijn.

get_footer() ?>