Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

internet

All of the posts under the "internet" tag.

“Mag ik uw telefoonnummer?”

Op het internet worden er allerlei gegevens van je verzameld, dat weten we allemaal. Toch is het confronterend als de bakker dat “in real life” ook opeens gaat doen. Mooi filmpje van de Deense consumentenbond.

Het mooie aan dit filmpje vind ik de verbijsterde gezichten van de mensen: “huh?”. Want waarom wil de bakker in godsnaam jouw telefoonnummer? “Om onze service te verbeteren”. Dat pikt niemand van een bakker. Maar digitaal moeten we wel.

Als ze het helemaal echt hadden willen doen had het meisje moeten weigeren om een broodje te verkopen aan de mensen die niet hun laatste 5 berichten wilden laten lezen. Maar daar wilde de echte bakker vast niet aan meewerken :-).

Wat opvalt is hoe vriendelijk die Denen blijven. Vraag me af wat er gebeurt als je zo’n filmpje in Nederland maakt..

Bloggen of televisie?

[vodpod id=ExternalVideo.781801&w=425&h=350&fv=]
Een paar weken geleden maakte Christiaan Weijts zich in de Groene Amsterdammer boos over het feit dat Nico Dijkshoorn niet meer alleen dicht op internet maar ook wekelijks  in het tv-programma De wereld draait door. Volgens Weijts gooit hij hiermee zijn cultstatus te grabbel en is het een kwestie van tijd voordat Nico ook deel gaat uitmaken van de literaire kliek in café De Zwart.

Nou ken ik Nico nog uit de tijd dat hij kon schrijven zonder bril en ik weet zeker dat hij hoogstens in café De Zwart komt om in het bier van A.F.Th. van der Heijden te spugen. Maar het is interessant om te zien waarom Weijts zich zo opwindt. Volgens hem was Nico’s werk dichten twee-punt-nul, online, live en interactief, de nieuwe-media-variant van de troubadour die gelegenheidsverzen uit zijn mouw schudt op dorpspleinen en in kroegen. Dit is dichten waar pretentie noch papier aan te pas komt.

Weijts ziet het als een soort verraad dat Nico nu op tv komt, volgens hem zoekt hij (als representant van de nieuwe media) erkenning bij de oude media. De route naar roem loopt van blogger naar boekcontract, van YouTube naar MTV en van reaguurder naar De wereld draait door. Nieuwe media blijken allerminst een nieuw epicentrum te zijn vol users en producers die nooit meer een voet buiten de virtuele realiteit zetten; ze bewijzen juist hun status van cultuur in de marge, waaruit van tijd tot tijd iemand kan bovendrijven.

Daar zou Weijts best wel eens gelijk in kunnen hebben , en wat is daar mis mee? Een dichter (schrijver, kunstenaar) woont misschien in sprookjes op een lekkend zolderkamertje en wordt door niemand begrepen maar volgens mij wil iedereen toch het liefst gehoord worden. Je wil erkenning, liefst van een zo groot mogelijk publiek. Dus het lijkt me heel logisch dat als zo’n publiek zich aandient, je die kans grijpt.

Weijts vertolkt de stem van de teleurgestelde 2.0-er: internet zou ooit de oude media wegvagen maar in plaats daarvan slokken de oude media de nieuwe op. Waar blijft die nieuwe wereld? Volgens mij is dat niet zo simpel: zoals ik denk dat het boek zal blijven bestaan, ondanks de opkomst van internet, zullen de oude media ook blijven bestaan. Er wordt minder gelezen, minder tv gekeken en meer op het internet gedaan. Het bestaat wat mij betreft allemaal naast elkaar en beïnvloedt elkaar. De term cultuur in de marge klinkt nogal sneu,maar hij klopt feitelijk wel. Dat er wekelijks tientallen mensen op woensdagavond achter hun pc zaten te wachten zodat ze als eerste de gedichten van P. Kouwes konden lezen is natuurlijk fantastisch, maar als hij ze op tv voorleest zien 1 miljoen mensen dat. Dan lijkt de keuze me niet zo moeilijk. Het verandert weinig aan de inhoud, alleen de vorm is anders.

De troubadour staat niet meer op één dorpsplein maar op een heleboel dorpspleinen tegelijkertijd, volgens mij zijn de verhalen nog hetzelfde.

Anti-Google Quiz

quiz-independent

 

 

 

 

 

 

Zelf ben ik niet zo’n spelletjesmens, en ik hou ook niet zo van quizen (nou ja, van ééntje wel) maar toch moet ik in de krant altijd even kijken naar de puzzel/quiz/crypto. Als ik niet in één oogopslag zie of weet wat de oplossing is verflauwt mijn interesse al snel, en dat is meestal het geval. Maar toch moet ik elke keer weer even kijken.

In het kerstnummer van de Groene Amsterdammer staat De Grote Groene Amsterdammer Anti-Google Quiz. Volgens de inleiding is internet een dolk in de rug van de quizmaker geweest. Niet langer zijn algemene kennis en vingervlugge behendigheid in het doorzoeken van encyclopedieën vereisten om een antwoord te vinden: u googlet het gewoon. Google wijst u de weg, en anders Wikipedia wel. En omdat De Groene staat voor eigenwijsheid, tegen de stroom in en inteligentie (mijn eigen interpretatie) hebben ze een quiz gemaakt die zoveel mogelijk Google-proof is.

Ik heb er poosje naar zitten kijken maar ik snap de vragen niet eens, laat staan dat ik in de buurt van de antwoorden kom. Ja, bij vraag III gaat een lichtje branden.

Op hun site staan een paar kleine hints, maar daarmee worden alleen de vragen verduidelijkt, het brengt je niet echt dichter bij de antwoorden. Heel intrigerend. Ook een hele prettige gedachte dat de wereld voorlopig gelukkig nog lang niet zo simpel is ingericht dat alles maar te vinden is. Ja, ja, ik weet het: web 3.0 en 4.0 zijn in aantocht, maar weten dat het kan hoeft nog niet te betekenen dat ik het leuk vind….

En overigens is internet toch wel te gebruiken in deze quiz, want Indira was niet de dochter van Mahatma Gandhi, dat wist ik nog. Maar van wie dan wel ook alweer?

get_footer() ?>