Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

foto’s

All of the posts under the "foto’s" tag.

Sneue foto’s

 Het ANP is al een poosje bezig met het digitaal beschikbaar stellen van zijn foto archief. Tot mijn grote genoegen, want van zoveel oude foto’s gaat mijn fantasie borrelen.

Op hun site ontdekte ik onlangs de rubriek Opsporing verzocht (met een fotovan de enige echte Jaap van Meekeren). Daarin vraagt het ANP hulp bij het verklaren van een groot aantal foto’s. En dat is zo’n sneue rubriek… Dan héb je een bijzondere prestatie geleverd, dan wórdt er een mooie foto van je gemaakt door een echte persfotograaf en dan weten ze 30 jaar later niet eens meer je naam, laat staan hoe bijzonder je was. De foto hierboven bijvoorbeeld is zo’n tragisch voorbeeld. De enige informatie bij deze foto is een datum: 23 december 1963. Persoon onbekend. Plaats lijkt me ook onbekend, of weet het ANP zeker dat de foto op Schiphol genomen is? De foto is duidelijk geposeerd, want de deur waar die trap voor staat is dicht, dus de man komt niet net het vliegtuig uit. En waarom heeft hij die plaid vast? En die tas? Zo’n tas gebruikte ik een paar jaar nadat deze foto genomen werd als tas voor mijn zwemspullen… Hij lijkt uit een Russisch vliegtuig te komen. Dat kleine beetje stuifsneeuw onder aan de trap doet niet erg Russisch aan, maar die bontmuts dan weer wel. Is het een bekende Rus die net op Schiphol is geland? Of een Nederlander die weer heelhuids thuis is gekomen?  Hij kijkt tamelijk blij, maar waarom staat hij twee twee dagen voor Kerst op een vliegtuigtrap? We weten het niet en de vraag is of we het ooit zullen weten. En of het belangrijk is.

Voor mij is het een aardig spelletje, verhalen fantaseren bij deze foto’s. De foto’s in de categorie Sport zijn het allersneust. Die trotse blikken. En al die trotse mannen in pakken in de categorie diversen waarvan nu niemand meer weet wie het zijn…. Sneu.

Het boek verdwijnt niet

 

 

 

De afgelopen week heb ik vanuit mijn ooghoeken een discussie gevolgd op het blog van Schrijverdezes over de vraag of lezen een niche bezigheid zal worden. Dat naar aanleiding van een (terloopse) opmerking van Jan Tweepuntnul in een post over OCN 2008.

Ik heb me daar niet in gemengd omdat ik er te laat bij was maar ook omdat zoiets een zinloze discussie is. De mensen die denken dat het boek zal verdwijnen (en daarmee dus ook het lezen) laten zich niet van het tegendeel overtuigen omdat ze te opgewonden zijn over alle mooie mogelijkheden die ze ontdekt hebben (zal de vergelijking van het jongetje met zijn  nieuwe trein niet maken, maar het komt wel in de buurt). En de mensen die denken dat het boek niet zal verdwijnen hebben de neiging zich negatief en/of cynisch over al die nieuwigheid uit te laten en dat bevordert de discussie niet echt. Beide partijen zijn ook te overtuigd van hun eigen gelijk om hun mening aan te wijzigen.

Ikzelf denk dat het boek nooit zal verdwijnen en dat mensen altijd zullen blijven lezen. Maar ik denk ook dat het lezen als zodanig zal veranderen: we lezen minder of op een andere manier dan de afgelopen jaren het geval was. Volgens mij is lezen een bezigheid die de afgelopen 30 jaar een enorme vlucht heeft genomen, daarbij stevig ondersteund door de openbare bibliotheken. Mijn moeder werd in haar jeugd bepaald niet gestimuleerd om te lezen: op een boerderij waren altijd wel nuttigere dingen om te doen, zeker voor een meisje. Lezen werd gezien als tijdverkwisting. Daar denken we nu heel anders over: lezen is goed voor je, lezen is iets positiefs. Ik heb gezocht naar cijfers over het leesgedrag sinds de Tweede Wereldoorlog, kon ze helaas niet vinden. Wel een aantal andere interessante cijfers, maar die gaan alleen over het heden of het recente verleden. Als we ervan uitgaan dat de tijd die mensen besteden aan lezen in de afgelopen 30 jaar explosief is toegenomen is het niet zo raar dat dat nu weer afneemt en een beetje normaliseert. Er wordt misschien minder gelezen dan vroeger, maar dat betekent niet dat lezen zal verdwijnen. Of dat het een niche bezigheid zal worden: iets voor een zeer select gezelschap van geïnteresseerden. Zoiets als postzegels verzamelen, of polo spelen. 

In mijn overtuiging dat het boek nooit zal verdwijnen werd ik gesterkt door een artikel dat ik las over de explosieve groei van het fotoboek. Daarmee bedoelen ze geen plaatjesboek maar een geprinte versie van je digitale fotoverzameling. Het betreffende bedrijf (Albumprinter.com) drukt dit jaar anderhalf miljoen fotoboeken en het bedrijf is uitgeroepen tot het snelst groeiende technologiebedrijf van Nederland. En wat zegt de directeur? “Verder beseffen steeds meer mensen de vluchtigheid van digitale foto’s. Die bewaar je nu op een cd. Maar wie zegt dat die over 10 jaar nog  bestaat? Een boek heeft eeuwigheidswaarde, dat realiseren steeds meer mensen zich.” 

Ik bedoel maar.

Belevenis versus vermindering?

 

 

 

 

In het NRC van zaterdag stond een bericht over een tentoonstelling van de fotograaf Hans Aarsman met als titel Liever een foto van een espressoapparaat dan een kopje koffie.

Intrigerende titel maar een nog intrigerendere tentoonstelling. Aarsman heeft bedacht dat een foto een prima vervanging kan zijn van een voorwerp waar je een herinnering aan hebt, en die neemt nog minder ruimte in beslag ook. Hij fotografeert iets (bijvoorbeeld een oud knutselwerkje uit zijn jeugd) en gooit het origineel vervolgens weg. Op de tentoonstelling zijn niet alleen foto’s te zien van spullen die hij heeft weggegeven of weggegooid maar ook van dingen die hij graag zou willen hebben. Volgens hem neemt consumptiedrift af door gewilde artikelen te fotograferen.

Vraag me af of het zo simpel is maar het is wel een interessante gedachte. En een die regelrecht indruist tegen die van de belevenis en de beleveniseconomie. Zou je die denktrant ook kunnen doortrekken naar lezen? Zoiets als “lezen over iets bespaart een heleboel tijd en energie” maar ja, dat is natuurlijk het aloude lezen is reizen in je luie stoel. En dat klinkt toch meteen weer een stuk truttiger.

get_footer() ?>