Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

bibliotheken

All of the posts under the "bibliotheken" tag.

Knuppel in een hoenderhok of boemerang?

Hein de kort bibliotheek

Wat zou Annemarie van Gaal bezield hebben, met haar column van vorige week waarin ze vaststelde dat bibliotheken tegenwoordig geen functie meer hebben? En waarin ze dacht dat achterhaalde instituut met een paar originele tips weer nieuw elan te geven?

Was ze zich aan het voorbereiden op haar optreden als dagvoorzitter annex reisleider van de VOB bijeenkomst over een toekomstbestendig financieringsmodel en kwam ze in tijdnood voor haar column? Zodat ze zich er met het intrappen van een paar open deuren vanaf probeerde te maken? Van die column? Was het misschien een opzetje om reclame te maken voor die bijeenkomst? Of had ze even een black-out en dacht ze echt dat ze een origineel stukje schreef?

Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van Van Gaal. Zij heeft ook vast goede herinneringen uit haar lagereschooltijd aan de bibliotheek dus ze draagt het instituut als zodanig waarschijnlijk best een goed hart toe. En we hebben haar als succesvol ondernemer zelf gevraagd om ons te gidsen dus daar neemt ze alvast een voorschotje op. Alleen wel jammer dat ze in de reflex schiet van het televisieprogramma waarin ze gezinnen die financieel in de problemen zitten helpt. Die gezinnen spreekt ze streng toe, dwingt ze te bezuinigen, stimuleert ze om een nieuwe of een extra baan te zoeken en geeft ze een schouderklopje als ze aan het einde van het programma weer op eigen benen staan. Helaas is de wereld van de openbare bibliotheken niet te vergelijken met die van een gezin dat niet met geld kan omgaan. Was het maar zo simpel.

Ik las de column vorige week dinsdag, in de trein op weg naar BibliotheekPlaza. Ik moest er een beetje van zuchten. Een paar jaren geleden was ik waarschijnlijk onmiddellijk in pen geklommen om een woedend stukje te schrijven maar nu werd ik er zelfs een beetje lacherig van. Zou Van Gaal nou echt denken dat we die ideeën niet zelf ook al eens gehad hadden? Dat we met zijn allen onder een steen wonen? En ik was ook wel aangenaam verrast door de reacties die er op dat moment al op de site van het FD stonden. Een paar voorspelbaar instemmende reacties, maar het merendeel begon toch met het aanbrengen van nuances of nam het zelfs uitgesproken op voor de bibliotheek. Daar werd ik eigenlijk wel blij van. Want het is altijd beter als anderen reclame voor je maken, dan wanneer je dat zelf doet. Ja toch? Voor mij is dat wel een teken dat er iets veranderd is in het denken over nut en noodzaak van de bibliotheek. Dat platte waar-hebben-we-een-bibliotheek-voor-nodig-want-alles-staat-toch-op-internet denken verdwijnt naar de achtergrond. Onze boodschap dat we toch echt wel meer dingen doen dan boeken uitlenen begint langzaam door te dringen. Fijn.

Wat overigens niet wegneemt dat ik het stuk van Jacques Malschaert niet een heel goed stuk vind en dat het goed is dat er vanuit de branche weerwoord wordt gegeven. Dat geldt ook voor het stuk van de voorzitter van onze branchevereniging. Maar ik vind het ook fijn om te zien dat de knuppel die Van Gaal in het hoenderhok dacht te werpen begint te veranderen in een boemerang.

Overigens is het businessmodel van het Financieele Dagblad mij een raadsel: de column van Annemarie van Gaal was gewoon te lezen, als niet-lid zijnde. Totdat ik inging op hun aanbod om me te registeren, sinds die tijd krijg ik bij alles wat ik op die site aanklik de melding dat ik mijn limiet voor deze maand al bereikt heb. Dus doe het niet, dat registreren. Nergens voor nodig want als niet geregistreerde zie je veel meer.

De zichtbaarheid van de organisatie

zonnebrilhoedHet kwam omdat iemand een poos geleden op Twitter eens verzuchtte dat het zo lastig was om de juiste medewerkers van bibliotheken te pakken te krijgen: “Waarom staan die niet gewoon op de website van de bieb?”. Daarom ben ik er sinds die tijd op gaan letten: op hoe bibliotheken op hun website duidelijk maken dat ze niet alleen een organisatie zijn maar dat er mensen in de bibliotheek werken.

En dan bedoel ik niet eens dat de medewerkers persoonlijke informatie moeten delen of boekenlijstjes moeten maken of moeten bloggen, maar heel simpel: hoe heet de directeur en wie moet ik hebben als ik iets wil vragen dat niks te maken heeft met boeken of met mijn abonnement? Tot mijn verbazing heeft bijna geen enkele bibliotheek dat duidelijk op zijn site staan. Soms zijn er wel contactpersonen voor het onderwijs te vinden maar daar houdt het dan wel bij op. Jaarverslagen ja, en soms ook wel de namen van de bestuursleden en héél soms de naam van de directeur (met een doorverwijzing naar “het secretariaat”) maar verder niet. En dat vind ik raar. Misschien omdat wij dat anders doen? Op de site van onze Bibliotheek Bollenstreek staan we als MT vermeld onder het kopje: Wie zijn wij. Met naam en emailadres en van de directeur zelfs een telefoonnummer. Dat was al zo toen ik hier vier jaar geleden kwam werken en dat vond ik volstrekt normaal. Daarom vind ik het zo raar dat andere bibliotheken dat niet doen.

Waarom niet eigenlijk? Zijn ze bang om overspoeld te worden met mail? Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat ik de afgelopen jaren zelden vreemde post gekregen heb. Gemiddeld twee keer per jaar krijg ik een mailtje van mensen die hun abonnement willen opzeggen of een vraag hebben over een reservering maar daar blijft het wel bij. Daarentegen kreeg ik een paar maanden geleden wel een mail van een reisorganisatie of ze foto’s van onze fotowedstrijd mochten gebruiken voor hun brochure. Het levert dus ook niks concreets op, maar je geeft de bibliotheek voor de buitenwereld een gezicht.

Ik kan me niet voorstellend dat bibliotheken bewust geen namen op de website hebben staan. Het lijkt me gewoon een soort van slordigheidje, iets wat bij het maken van de site vergeten is. Misschien omdat veel bibliotheken hun website zien als de verpakking van hun online catalogus of als marketingtool? Als je transparant wil zijn en het gesprek met je lezers aan wil gaan lijkt me een naam op je website toch wel het minste wat je kunt doen. Maar misschien is er wel een hele andere reden om niet met naam en adres op je eigen site te staan. Een reden die ik niet kan bedenken. Daar ben ik dan erg benieuwd naar.

Een revolutie plannen

Dit twitterde ik vorige week, na afloop van een ochtendje koffie drinken met een oud-collega. We hadden elkaar al een paar jaar niet gesproken, niet echt althans, dus we hadden veel om over te praten. Die tweet was min of meer de conclusie van ons gesprek: zij verbaasde zich er over dat producten en diensten die landelijk ontwikkeld worden zo mondjesmaat worden opgepakt door de bibliotheken en vaak zo snel weer worden opgedoekt als de bijbehorende subsidie stopt. “Dat is zo zonde van de energie” En ja, ze wist wel dat we echt geen geld hebben (wij althans niet) maar de discussie over “keuzes maken” (DE dooddoener van mensen die aan de zijlijn staan) bracht enig licht in de zaak. Gemeentepolitiek, bestuurlijke versnippering en plaatselijke omstandigheden maken keuzes maken in de praktijk een stuk moeilijker dan het op papier lijkt. Er kan op landelijk niveau van alles bedacht en ontwikkeld worden, het mandaat ligt op gemeentelijk niveau. Of in elk geval op het niveau van de plaatselijke bibliotheek. Dat maakt de “grote jongens” met goede (en soms minder goede) ideeën en projecten een beetje tandeloos. Want als de bibliotheken niet meedoen aan die projecten dan houdt alles op. En ja, dat is zonde van het geld en de tijd die in de voorbereidingen zijn gestopt. Maar dat is nou eenmaal de praktijk.

Dat was het punt waarop we tot die conclusie kwamen dat het stelsel niet klopt. Want het zou veel praktischer en efficiënter zijn als het openbare bibliotheekwerk centraal geregeld zou worden. Als er in Den Haag, op het ministerie, beleid gemaakt zou worden dat met bijbehorend budget zou worden overgedragen aan de plaatselijke bibliotheken. Het zou directeuren een hoop vergaderen besparen, een hele hoop. Het zou de kwaliteit van het bibliotheekwerk enorm verhogen en het zou een heleboel onduidelijkheid wegnemen, bij bezoekers, medewerkers en bestuurders. Maar helaas, zo gaat het niet. En zo zal het voorlopig ook niet gaan, want we hebben net een nieuwe Bibliotheekwet waarin de bestaande situatie nog eens vastgelegd is. Gezien het lange voortraject van die wet zal het nog minstens 20 jaar duren voordat er weer een nieuwe wet komt, als we dat al zouden willen.

Twitter

Tot zover het verhaal achter die tweet. Hij was eigenlijk bedoeld als plagerijtje omdat die ex-collega een beetje lacherig deed over Twitter. Maar hij raakte blijkbaar een snaar: volgens de statistieken is de tweet 686 keer bekeken. Waarschijnlijk ook omdat ik naar aanleiding van een de reacties twitterde dat we een revolutie aan het voorbereiden waren. Ik had de woensdagavond daarvoor net urenlang met open mond naar de livestream van de bezetting van het Maagdenhuis zitten kijken, vandaar. Maar toen sloeg de vlam helemaal in de pan en werd iedereen wild enthousiast. Gaan we de KB, VNG of OCW bezetten? Of juist een bibliotheek? Omdat het inmiddels vrijdagmiddag was sloeg de meligheid al snel toe en ontstonden er typisch twitterdiscussies over de vraag of we in hongerstaking zouden of niet en viel het woord boekverbranding. Humor om te lachen.

Ontevredenheid

Maar toch verbaasde het me hoe gretig er op het idee van een revolutie gereageerd werd. Dat is niet alleen de tijdgeest (de revolutie hangt in de lucht) maar het toont ook aan dat er veel ontevredenheid is over de huidige situatie. Want de wil is er in het algemeen wel, om aan al die mooie projecten deel te nemen, maar de mogelijkheden zijn er vaak niet. Geen mensen, geen tijd, geen geld. Het is niet anders. Maar wat zouden we het graag anders willen. Wat een mogelijkheden zou dat geven, als het stelsel zou worden aangepast. Als al die landelijke, provinciale en gemeentelijke subsidies op één hoop zouden worden geveegd en de bibliotheken rechtstreeks vanuit die ene pot zouden worden betaald. Wat zouden we dan veel kunnen doen. Samen. Want aan ambities ontbreekt het de sector niet. Maar wel aan geld. En tijd. En mankracht.

Die revolutie zal er niet komen. Althans?

Een gedicht (voor de bieb)

Watch Scroobius Pip’s poem ‘Library’ commissioned by Chris Hawkins and brought to life as part of our celebration of libraries.

Een geanimeerde versie van het gedicht Library, dat de Britse rapper Scroobius Pip schreef in opdracht van radiopresentator Chris Hawkins. De dichter presenteerde het live in Hawkins’ radioprogramma op BBC Radio 6 Music in november 2014. Geen idee of er een speciale reden was voor dit gedicht, of dat de BBC gewoon bibliotheken in het algemeen wilde vieren. Rondom de National Library Day van vorige week hebben de Britse bibliotheken dankbaar van dit gedicht gebruik gemaakt. Dat snap ik wel, want ik vind het erg leuk. Het gedicht rijmt niet echt, geeft Pip toe, maar dat is net zo fijn van de bibliotheek, dat we dat niet erg vinden, dat gedichten niet rijmen.

Ik kende noch Scroobius Pip, noch Chris Hawkins om eerlijk te zijn. De laatste heeft een ochtendprogramma bij BBC Radio 6 Music, dat is een digitaal radiokanaal van de BBC.  Een interessante actie vind ik het, heel sympathiek ook.

Onwillekeurig probeer ik toch een Nederlandse pendant van dit voorbeeld te zoeken, maar ik heb besloten om dat maar niet te doen. Om dit maar gewoon een Britse actie te laten en niet te proberen daar een slap aftreksel van te verzinnen. Wat overigens toch nooit uitgevoerd zou worden, dus wat zal ik moeite doen?

Naschrift: Patrick wees me op deze link, waarin wordt uitgelegd hoe dat zit met de BBC en hun viering van bibliotheken. 

Ideetje voor een nieuwe bibliotheekcampagne?

tube_waterstonesbook_ad

 

Reclame in de Londense metro voor boekhandel Waterstone’s: Next time bring a book, for fuck’s sake. Geweldig vind ik hem.

Helaas, is hij niet echt. Het is een grapje van de Britse site The Poke. Een De Speld-achtige site die een artikel schreef met als titel Have adverts on the Tube become too aggressive? Behalve deze advertentie hadden ze er onder andere ook een voor de campagne Stop Top Knots, tegen knotjes voor mannen. Heel geestig.

Natuurlijk is ie niet echt, in reclames zouden potentiële klanten nooit zweterige imbeciel genoemd worden. En die zouden ook niet tot twee keer toe het woord fuck gebruiken. Wat zou het verfrissend zijn als dat eens wel zou gebeuren. Ok, misschien niet die fucks dan. Daarop doordenkend bedacht ik afgelopen dagen dat het geweldig zou zijn als de volgende bibliotheekcampagne eens op die tour zou gaan. Eens wat meer uitgesproken zou zijn en wat meer humor zou hebben. Maar ik begrijp dat dat erg veel gevraagd is en dat zo’n campagne niet past bij onze belangrijkste doelgroep, de Libelle-vrouwen. (dat is een constatering, daar bedoel ik niks lulligs mee)

Landelijke Bibliotheekdag

Zo’n sarcastische campagne is dus niet mogelijk, daarom wil ik graag een ander voorstel doen: laten we volgend jaar een Landelijke Bibliotheekdag organiseren. Een dag waarop we als branche vieren dat we bestaan. Gisteren was het National Libraries Day in Engeland en op Twitter werden driftig verhalen gedeeld: bibliotheken vierden feest, lezers deelden hun favoriete bibliotheekmoment op social media en kwamen naar de bibliotheek om bibliothecarissen bedanken voor wat ze betekend hebben in hun leven. De dag is een initiatief van CILIP, het Britse sectorinstituut. Zij hebben de campagne bedacht, 3 jaar geleden voor het eerst. Er is een website en een hashtag en ze hebben John Lydon (voorheen Johnny Rotten, zanger van de Sex Pistols) een boodschap laten inspreken. Verder organiseren bibliotheken zelf allerlei activiteiten. En ze moedigen vooral lezers aan om iets te doen. Niet alleen openbare bibliotheken vierden feest, ik zag een foto van een universiteitsbibliotheek die een hoekje “gepublic libraried”had met kleurige kleden en kussens om de kinderen van medewerkers te entertainen.

Een soortgelijke oproep heb ik vorig jaar ook al eens gedaan: naar aanleiding van de Amerikaanse National Library Week. Ja, daar hebben ze een hele week. In Amerika is alles groter. Dat stuk van vorig jaar teruglezend vind ik de suggesties die ik toen heb gedaan, nog steeds prima. Mag de VOB zo van me over nemen. Of de KB. Helemaal gratis. En als deze ideeën niet goed zijn schud ik er nog wel een paar uit mijn mouw. Of we schakelen een paar andere bibliothecarissen in om mee te denken. Kunnen we prima. Alles beter dan de laatste marketingcampagne. Maar laten we in elk geval eens iets positiefs organiseren. Vanuit onze eigen kracht. Iets waarmee we de bibliotheek zichtbaar kunnen maken, kunnen laten zien wat we allemaal doen en wat we betekenen voor de samenleving.

Ik word helemaal enthousiast bij de gedachte.

De bibliotheek moet naar buiten

push it

Het was een interessante discussie, afgelopen dinsdagavond in Spui 25. Het debatcentrum van de Universiteit van Amsterdam organiseerde een avond over de bibliotheken van nu, onder de titel: Nu! Flirten met feiten. Onder leiding van de directeur van de bibliotheek van de UvA werden er korte presentaties gegeven door de bazen van de Bijzondere collecties van de UvA, de bibliotheek van de Hogeschool van Amsterdam, de OBA en onze hoogleraar Bibliotheekwetenschap. Van die avond heeft Bibliotheekblad een prima verslag gemaakt dat is na te lezen op hun (gelukkig slotvrije) site

Het zaaltje zal vol, met voor zover ik kon zien een zeer gemengd publiek. Ik herkende zelf twee mensen in de zaal maar voor zover uit de vragen na afloop van de presentaties was op te maken waren er ook veel mensen die daar niet beroepsmatig zaten maar uit pure liefde voor het verschijnsel bibliotheek. Daar leerde ik het beste antwoord op de vraag waarom de open uitlening toch was opgeheven “want er is toch niks heerlijk dan tussen lange rijen met boekenkasten dwalen en je laten verrassen door de vondst van een bijzondere uitgave”. “Wat u beschrijft is een hele dure vorm van ontsluiting, namelijk die van het toeval. En daar hebben we niet genoeg geld voor, om onze hele collectie via het toeval te ontsluiten” aldus De Bijzondere Collecties.

Ik werd vooral erg blij van het verhaal van Martin Berendse de, inmiddels niet meer zo nieuwe, directeur van de OBA. Hij vindt dat de bibliotheek veel meer naar buiten moet, veel meer de mensen moet opzoeken en moet kijken naar waar hulp nodig is. Hij ziet voor de bibliotheek een rol als helper. Lezers die dit blog al langer volgen zullen snappen waarom ik daar zo blij van wordt.

Alleen wel weer jammer dat de avond werd afgesloten met de opmerking dat ze bij de UvA ook vinden dat de bibliotheek meer naar buiten moet treden en dat “we daarom allerlei nieuwe mensen aannemen, die daar verstand van hebben. Die koppelen we dan aan informatiespecialisten die zoveel verstand van de collectie hebben zodat we mensen ook buiten de bibliotheek kunnen opzoeken.” Daarmee wordt de verantwoordelijkheid hiervoor buiten de bibliotheek gelegd en dat lijkt me een misverstand.

Want ik vind dat je altijd vanuit de inhoud naar buiten moet, niet vanuit de vorm. En over die inhoud, daar gaan bibliothecarissen over. Door die reflex om maar meteen marketingmensen in te schakelen in dit soort vernieuwingen neem je je eigen medewerkers niet serieus. Ja, er zijn bibliothecarissen die alleen maar over catalogussystemen, metadata of nog erger, over etiketten en stickers willen praten maar er zijn ook mensen met ideeën over hoe je je gebruikers op een ander manier kunt bereiken. Die kennis hebben van technische of maatschappelijke ontwikkelingen en die gebruikerservaringen kunnen koppelen aan de collectie. Helaas worden die vaak pas ingeschakeld als de fotograaf langskomt vanwege de foto’s voor de glossy folder die de afdeling communicatie heeft laten maken. En ja, marketing en communicatiemensen zijn echt nodig in een bibliotheek, geen kwaad woord over hun inbreng. Maar bij het opzoeken van je gebruikers moet de inhoud het uitgangspunt zijn. Of het nou gaat over pop-up bibliotheken, makerspaces of het koppelen van digitale bestanden, daar hebben bibliothecarissen ideeën over. De meeste wel. Echt waar. Neem ze serieus en vraag het ze.

Waarom je de bibliotheek elke dag zou moeten gebruiken

usb

In de Huffington Post stond een paar dagen geleden een artikel over hoe de bibliotheek je kan helpen bij het volhouden van je goede voornemens voor het nieuwe jaar en waarom je de bieb daarom elke dag zou moeten gebruiken. Het artikel is geschreven door Overdrive, een leverancier van onder andere e-books voor bibliotheken. Daarom is het niet verrassend dat het vooral tips zijn waarbij je gebruik kunt maken van het digitale aanbod van de bibliotheek:

1. Meer lezen (het liefst een e-book)

2. Minder tv kijken (dan heb je meer tijd om te lezen)

3. Meer sporten (en tijdens het sporten naar een luisterboek luisteren. Ook van Overdrive)

4. Beter de actualiteit volgen (dat kan onder andere via de digitale kranten die je ook bij de bieb kan lenen. In de VS dan)

5. Meer aan het goede doel geven (de bibliotheek is ook een goed doel: je kunt geld geven of  er vrijwilligerswerk gaan doen)

6. Iets nieuws leren (de openbare bibliotheek heeft cursussen en biedt toegang tot wetenschappelijk materiaal zodat je jezelf kunt bijscholen, spaart dure lessen uit.)

7. Meer tijd met de familie doorbrengen (je kinderen voorlezen is een manier om meer tijd met je gezin door te brengen waar iedereen beter van wordt)

8. Meer reizen, minder geld uitgeven aan reizen (door gratis e-books te lenen van de bibliotheek hoef je geen boeken te kopen voor op vakantie en dat is een besparing op je reisbudget. Hé, ik heb dit niet verzonnen…)

9. Nieuwe baan zoeken (in de bibliotheek kunnen ze je helpen met het schrijven van sollicitatiebrieven of met het oprichten van je eigen bedrijf. In de VS)

10. Minder stress (als je elke dag focust op één ding, zoals het lezen van een boek of het leren van iets nieuws, dan heb je minder stress)

Ik geef toe, het is geen wereldschokkend rijtje. Sommige tips zijn nogal flauw of zelfs vergezocht. Maar misschien brengt het mensen op een nieuw idee. Dat zou mooi zijn. En ik vind het wel verfrissend dat ze in dit artikel uitgaan van de kracht van de bibliotheek, dat die als vanzelfsprekend wordt gezien. Dat er niet krampachtig wordt geprobeerd om hip te zijn, om te bewijzen dat de bieb niet saai is en dat ze zich niet nadrukkelijk op een specifieke doelgroep richten. Uitgangspunt hiervan is: de bibliotheek is een gegeven, doe er je voordeel mee. IJzersterk lijkt me. Ideetje voor een volgende campagne van “voorheen SIOB of Bibliotheek.nl”? Het artikel heeft al meer dan 5600 likes op Facebook, dus je kunt wel zeggen dat deze insteek aanslaat.

Daarnaast vind ik het bijzonder dat een commercieel bedrijf zich zo nadrukkelijk inzet voor de bibliotheek. Ja, het zijn hun eigen klanten, dus eigenlijk is het reclame voor henzelf, maar toch. Ik zie het NBDBiblion nog niet doen: een gloedvol betoog voor de Linda schrijven over hoe handig de bieb is. Althans?

Het Nationale Bibliotheekcongres

biebcongres knipOm maar met de deur in huis te vallen: het was een leuk congres, dat Nationale Bibliotheekcongres. Goed verzorgd, fantastische locatie, mooi programma en veel leuke mensen. Eerlijk gezegd had ik van te voren een beetje mijn bedenkingen bij de opzet: wordt dat niet erg rommelig met al die losse sessies zonder duidelijke lijn? Van de communicatie vooraf werd ik niet heel veel wijzer, maar het kan ook aan mijn allergie voor open deuren en mooipraterij liggen. Wordt het niet zo’n halleluja-wat-zijn-we-toch-geweldig-en-wat-vinden-we-elkaar-toch-aardig dag? Maar dat viel gelukkig erg mee.

Om te beginnen was die locatie natuurlijk geweldig. Niet alleen omdat de Beurs van Berlage zo centraal ligt en goed bereikbaar is maar ook omdat het een prachtig gebouw is, heel sfeervol en heel bijzonder. En het was extra leuk dat SIOB-voorzitter Valerie Frissen in haar welkomswoord de link legde tussen de egalitaire bedoelingen van architect Berlage en de opdracht van de openbare bibliotheken. Het plenaire programma in de ochtend was verfrissend, in die zin dat ik er in elk geval vrolijk van werd. De dagvoorzitter begon met de branche een compliment te geven “wat zijn jullie al innovatief” en dat positieve gevoel bleef de hele ochtend terug komen. Geen sprekers op het podium die al die suffe bibliothecarissen wel eens uit zouden leggen hoe ze met hun tijd moesten meegaan maar vriendelijke verhalen waar ik me in elk geval wel in herkende. Een hoogleraar Creatief Ondernemerschap die uitlegde dat ondernemerschap niet gaat over geld verdienen en businessmodellen maar over “kansen zien, kansen evalueren en kansen grijpen”. En die zegt dat we moeten durven experimenteren en vooral buiten de lijntjes moeten kleuren. (nee, niks nieuws, maar altijd goed om weer eens van een expert te horen) Marleen Stikker van de Waag zei op de vraag naar het verschil tussen een FabLab en een Makerspace “ach, dat is maar een naam. Het gaat om de vraag: “kunnen wij de wereld om ons heen begrijpen?” Hoe maken we mensen weerbaar zodat ze kunnen meedoen in de samenleving. En of je dat digitaal analfabetisme noemt of Makerspace, dat maakt niet uit.”

Er was een mooie toespraak van Minister Bussemakers en een lief verhaal van Brian Gambles van de bibliotheek van Birmingham. En foei die twee bibliotheekdirecteuren in de rij voor me die pas enthousiast over zijn verhaal werden toen hij zei dat ze van plan waren om volgend jaar 2500 activiteiten te organiseren, gemiddeld 10 per dag. Als afsluiting kwam Ruben Nicolai een sprookje voorlezen, dat eindigde met een prinses. Op dat punt nam Prinses Laurentien het over met een vurig pleidooi voor de bestrijding van laaggeletterdheid. Ze prees de bibliotheekbranche en ze had een idee voor een nieuwe exportproduct voor: bibliotheekmanagement. Want daar zijn we zo goed in. “Want wij hebben het niet over klanten maar over gasten.” I Wish! Maar ik vind het een prima idee van de prinses, om het voortaan over gasten te hebben in plaats over klanten.

Van de sessies in het middagprogramma heb ik er maar een paar gezien: ik heb vooral heel veel bijgepraat met oude bekenden en nieuwe mensen ontmoet in de wandelgangen en op het inspiratieplein. Ik was o.a. bij een interview met oud-collega Nico Dijkshoorn, ben zelfs met hem op de foto geweest. En natuurlijk was ik bij de presentatie van de Superbibliothecarissen. Daar was heel erg veel belangstelling voor, te veel voor het kleine kamertje waar we in zaten. Maar daar hoor je mij niet over klagen en ook niet over de bloedhitte daar want volgens mij heeft Karen weer een flink aantal mensen enthousiast gemaakt voor de superbibliothecarissen. Het literaire diner daarna was leuk maar de afterparty ging een beetje uit als een nachtkaars. Niks feest of sambaballen maar nog gezellig napraten in het café.

En ja, er waren verbeterpunten: de klimaatbeheersing bijvoorbeeld. En dat programma was inderdaad heel erg onoverzichtelijk en veel te veel. En de muziek tijdens de borrel en de afterparty was veel te hard. Echt veel te hard. En de akoestiek tijdens het diner was abominabel. Maar toch was het al met al een geslaagd congres. En een mooi afscheid van SIOB en BNL. Ik kijk nu al uit naar het congres van de KB. Volgend jaar december meteen maar?

Het KNVI congres

tiny grassOok zo onder de indruk van David van Reybrouck in Zomergasten afgelopen zomer? En ook zo benieuwd hoe dat nou werkt, zo’n G1000, zo’n burgertop zoals Van Reybrouck het heeft bedacht? Op het komende KNVI congres kun je daar een soort van voorproefje krijgen. In Track 6 – Delen en inspireren, Informatie in de netwerkmaatschappij.

Het initiatief voor deze track ligt bij Jeroen de Boer, Marlies de Vet en Elvira Caneda Cabrera. Zij benaderden mij dit voorjaar met de vraag of ik wilde meedenken over een track die ze van plan waren te organiseren. Uitgangspunt voor die track zouden de blogs van Jeroen zijn over Bibliotheekwerk in transitie, een serie die hij geschreven heeft naar aanleiding van een presentatie van Rob Bruijnzeels over datzelfde onderwerp. Het lag voor de hand om Rob te vragen om een workshop te geven over dit thema, dus dat is de ene helft van onze track. Rob’s workshop zal o.a. gaan over de transitie in het menselijk contact: over vragen als hoe zit het met eigenaarschap van kennis en hoe is de interactie tussen mensen in deze verandering? 

Over de invulling van de andere helft hebben we wel even zitten piekeren: hoe gaan we dat doen? Nog iets over bibliotheken of juist niet? Al doorpratend over de vraag hoe je mensen het beste kunt betrekken bij je activiteiten viel de naam van David van Reybrouck en toen waren we er snel uit. Want daar werden we allemaal enthousiast van. We wisten dat er in Nederland een burgertop in voorbereiding was dus toen was het contact met Harm van Dijk snel gelegd. Hij was direct enthousiast en graag bereid om zijn ervaringen bij het organiseren van de burgertop in Amersfoort met ons te delen.

Track 6 zijn dus geen lezingen, maar workshops. Waar je actief bezig moet zijn. Wij denken dat het onontkoombaar is om als informatieprofessional je gebruikers/klanten/leden serieus te nemen en ze te betrekken bij waar je mee bezig bent. Dat geldt voor openbare bibliotheken net zo als voor wetenschappelijke bibliotheken als archieven. Dat is niet eenvoudig, want waar moet je beginnen? Wij denken dat je het beste bij jezelf kunt beginnen, dus vandaar deze track.

Waarom de track zo’n suffe titel heeft weten we eigenlijk geen van allen meer, maar omdat we geen betere weten laten we het maar zo.

Stemmen voor de IVI Award

IVI awardZoals ik al eens eerder schreef zit ik in het bestuur van de Stichting IVI Award. Voor wie dat gemist heeft: dat is een nieuwe prijs die in het leven is geroepen om “innovatie in de informatiebranche” te stimuleren. De prijs is een initiatief van Huub van Dommelen, hier legt hij uit hoe hij op het idee voor die prijs kwam en daarmee ook hoe ik bij de prijs betrokken raakte.

Organisaties konden zichzelf of hun projecten aanmelden voor de prijs tot 30 september jl. Daarna heeft een jury van deskundigen een shortlist samengesteld. Een hele interessante shortlist mag ik wel zeggen, de jury koos voor: Frysklab, De Kennismakerij van de Bibliotheek Midden-Brabant en de website van het Brabants Historisch Informatie Centrum. Heel verschillende projecten, de jury ziet als gemeenschappelijk kenmerk accenten op moderne technologie, op de informatiefunctie en op het concept van een nieuwe bibliotheek. Ik vind ze alle drie heel interessant, ik ben blij dat ik niet hoef te beslissen wie er gaat winnen.

De winnaar wordt aangewezen door de jury, maar op de website van de IVI Award kan iedereen (dus jij ook) zijn mening geven over de nominaties. De jury neemt de reacties van het publiek mee in zijn beslissing, dus het kan de moeite waard zijn om te reageren. Voor alle duidelijkheid: het is geen publieksprijs, het is geen kwestie van meeste stemmen gelden. De jury beslist. Maar de jury kan wel beïnvloed worden, dus ga je gang. Ze neemt alleen de gemotiveerde stemmen mee want nogmaals: het is geen publieksprijs. Hoe vaak krijg je nou de kans om een jury te beïnvloeden? Grijp die kans, zou ik zeggen!

get_footer() ?>