Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

bibliotheken

All of the posts under the "bibliotheken" tag.

Werner Herzog in de NYPL

Werner Herzog was vorige week te gast in de bekende serie LIVE at the New York Public Library, waarin directeur Paul Holdengräber schrijvers en kunstenaars interviewt. De Duitse regisseur haalde de krant met zijn uitspraak dat jonge mensen tegenwoordig niet meer lezen. “Young people do not read anymore. They read Twitter, Facebook, but they do not read coherent stories. They do not have a sense for conceptualizing. They have no sense of language anymore.” 

Daar kun je iets van vinden, van die uitspraak, maar daar gaat dit stukje niet over. Want ik wil graag bovenstaand filmpje met jullie delen. Blijkbaar is Herzog met een zekere regelmaat te gast in de NYPL en van een zijn vorige interviews is dit filmpje gemaakt. Laat je niet afleiden door de spuuglelijke tekening als startscherm want ik vind het heel bijzonder. Ten eerste omdat het een inhoudelijk interessant verhaal is wat hij vertelt (Was the 20th century a mistake?) maar ook door de manier waarop het in beeld gebracht is. Het beeld ondersteunt het geluid, het maakt iets extra’s duidelijk. En het bijzondere is dat het live-drawings zijn, kunstenaar Flash Rosenberg maakte ze live, tijdens het interview. Na afloop zijn ze aan elkaar gemonteerd tot een samenhangend filmpje. Rosenberg was in 2010 Artist in residence bij de NYPL en maakte toen meer van dit soort Conversation Portraits, o.a. van interviews met John Waters en Jay-Z

Heel bijzonder, die twee mannen met dat enorme Duitse accent, al is Holdengräber gewoon in Texas geboren, uit Oostenrijkse ouders. Zoals gezegd: Herzog is regelmatig te gast en er zijn meer filmpjes van zijn interviews te vinden op het Youtube kanaal van de NYPL, maar dat zijn toch vrij saaie filmpjes van pratende mannen (al is het filmpje waarin hij Go the f**ck to sleep voorleest best geestig). Zo’n geïllustreerd verhaal is toch net wat leuker. Vind ik dan.

Een geruststelling voor Arjan Peters

improbable-lib-COV(1)[1]

Beste Arjan Peters,

 “Yay, de literaire recensent van de Volkskrant bespreekt het boek over buitengewone bibliotheken!”

Ik was blij verrast toen ik uw recensie zag, omdat er nooit genoeg aandacht voor bibliotheken kan zijn en een gerenommeerd criticus kan voor extra interesse in het onderwerp zorgen. En ik was benieuwd naar uw mening omdat ik datzelfde boekje onlangs heb gerecenseerd voor ons eigen vakblad. Althans: ik besprak de Nederlandse vertaling van het boek, van uitgeverij Luster.

Na lezing van uw stuk kan ik u geruststellen: in de Airport Library op Schiphol staat geen ingebouwde iPad waar je door duizend boeken kunt bladeren. Ik kan het weten, want ik ben als airport librarian verantwoordelijk voor die bibliotheek. Ingebouwde iPad: ja dat klopt. Meerdere iPads zelfs. Maar op die iPads staan geen e-books maar filmpjes over Nederlandse cultuur en via die iPads kun je luisteren naar Nederlandse muziek. Want dat is het doel van de bibliotheek op Schiphol: het promoten van Nederlandse kunst en cultuur bij die miljoenen reizigers die jaarlijks op Schiphol overstappen en moeten wachten op hun vliegtuig. Dat promoten doen we met die iPads, maar ook met meer dan duizend boeken. Papieren boeken. Vertalingen van Nederlandse schrijvers in meer dan dertig talen. Daar kunnen reizigers Arnon Grunberg in het Frans lezen of Gerard Reve in het Russisch.

Misschien verwart u ons met de openbare bibliotheek van Kansas? Ook in het boekje van Johnson. Die hebben er voor gezorgd dat je op het vliegveld van Kansas QR-codes kunt scannen waarmee je duizenden boeken kunt downloaden.

Afijn, ik zou u graag uitnodigen om een keer een kijkje te komen nemen op Schiphol om met eigen ogen te zien hoe blij verrast mensen zijn dat er een plek op het vliegveld is waar ze kunnen zitten zonder meteen hun portemonnee te moeten trekken en waar ze zich kunnen verdiepen in Nederlandse cultuur. Helaas kan dat niet omdat de bibliotheek wegens een grote verbouwing van Schiphol gesloten is. Mocht de Airport Library weer terugkomen dan bent u van harte welkom.

Met vriendelijke groet,

Jeanine Deckers

De visser als bibliothecaris

Ja, dit is er weer een. Zo’n initiatief met boeken en kinderen en leesbevordering waar ik blij van word. De Taman Bacaan Pelangi (Regenboog Lees Park) is een organisatie die bibliotheekjes voor kinderen maakt in achtergebleven gebieden van Oost-Indonesië. Achtergebleven in de verschillende manieren van het woord.

De bibliotheken zijn een initiatief van Nila Tanzil, een Indonesische communicatiespecialist. Ze startte ermee toen ze in gesprekken met jonge kinderen merkte hoe klein hun wereld was en hoe weinig toekomstperspectief de kinderen voor zichzelf zagen. These kids were young, some as young as six, but they were already limiting their own dreams. I believe that books can change that. I believe that books will introduce them to a great big world and spark their imagination. I believe that books can inspire children to dream, and give them the courage to dream big.

Om dat doel te bereiken zamelt ze boeken in, zowel in het Indonesisch als in het Engels en ze zamelt geld in. Dat gaat haar heel aardig af lijkt het. Ze timmert stevig aan de weg: in vijf jaar tijd heeft ze al 29 bibliotheekjes ingericht (van Lombok tot Ambon en van Sulawesi tot Timor). Onlangs stond ze op de op de lijst van 10 Inspiring Women 2015 van Forbes Indonesia.

Mooi project hoor.

Knuppel in een hoenderhok of boemerang?

Hein de kort bibliotheek

Wat zou Annemarie van Gaal bezield hebben, met haar column van vorige week waarin ze vaststelde dat bibliotheken tegenwoordig geen functie meer hebben? En waarin ze dacht dat achterhaalde instituut met een paar originele tips weer nieuw elan te geven?

Was ze zich aan het voorbereiden op haar optreden als dagvoorzitter annex reisleider van de VOB bijeenkomst over een toekomstbestendig financieringsmodel en kwam ze in tijdnood voor haar column? Zodat ze zich er met het intrappen van een paar open deuren vanaf probeerde te maken? Van die column? Was het misschien een opzetje om reclame te maken voor die bijeenkomst? Of had ze even een black-out en dacht ze echt dat ze een origineel stukje schreef?

Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van Van Gaal. Zij heeft ook vast goede herinneringen uit haar lagereschooltijd aan de bibliotheek dus ze draagt het instituut als zodanig waarschijnlijk best een goed hart toe. En we hebben haar als succesvol ondernemer zelf gevraagd om ons te gidsen dus daar neemt ze alvast een voorschotje op. Alleen wel jammer dat ze in de reflex schiet van het televisieprogramma waarin ze gezinnen die financieel in de problemen zitten helpt. Die gezinnen spreekt ze streng toe, dwingt ze te bezuinigen, stimuleert ze om een nieuwe of een extra baan te zoeken en geeft ze een schouderklopje als ze aan het einde van het programma weer op eigen benen staan. Helaas is de wereld van de openbare bibliotheken niet te vergelijken met die van een gezin dat niet met geld kan omgaan. Was het maar zo simpel.

Ik las de column vorige week dinsdag, in de trein op weg naar BibliotheekPlaza. Ik moest er een beetje van zuchten. Een paar jaren geleden was ik waarschijnlijk onmiddellijk in pen geklommen om een woedend stukje te schrijven maar nu werd ik er zelfs een beetje lacherig van. Zou Van Gaal nou echt denken dat we die ideeën niet zelf ook al eens gehad hadden? Dat we met zijn allen onder een steen wonen? En ik was ook wel aangenaam verrast door de reacties die er op dat moment al op de site van het FD stonden. Een paar voorspelbaar instemmende reacties, maar het merendeel begon toch met het aanbrengen van nuances of nam het zelfs uitgesproken op voor de bibliotheek. Daar werd ik eigenlijk wel blij van. Want het is altijd beter als anderen reclame voor je maken, dan wanneer je dat zelf doet. Ja toch? Voor mij is dat wel een teken dat er iets veranderd is in het denken over nut en noodzaak van de bibliotheek. Dat platte waar-hebben-we-een-bibliotheek-voor-nodig-want-alles-staat-toch-op-internet denken verdwijnt naar de achtergrond. Onze boodschap dat we toch echt wel meer dingen doen dan boeken uitlenen begint langzaam door te dringen. Fijn.

Wat overigens niet wegneemt dat ik het stuk van Jacques Malschaert niet een heel goed stuk vind en dat het goed is dat er vanuit de branche weerwoord wordt gegeven. Dat geldt ook voor het stuk van de voorzitter van onze branchevereniging. Maar ik vind het ook fijn om te zien dat de knuppel die Van Gaal in het hoenderhok dacht te werpen begint te veranderen in een boemerang.

Overigens is het businessmodel van het Financieele Dagblad mij een raadsel: de column van Annemarie van Gaal was gewoon te lezen, als niet-lid zijnde. Totdat ik inging op hun aanbod om me te registeren, sinds die tijd krijg ik bij alles wat ik op die site aanklik de melding dat ik mijn limiet voor deze maand al bereikt heb. Dus doe het niet, dat registreren. Nergens voor nodig want als niet geregistreerde zie je veel meer.

De zichtbaarheid van de organisatie

zonnebrilhoedHet kwam omdat iemand een poos geleden op Twitter eens verzuchtte dat het zo lastig was om de juiste medewerkers van bibliotheken te pakken te krijgen: “Waarom staan die niet gewoon op de website van de bieb?”. Daarom ben ik er sinds die tijd op gaan letten: op hoe bibliotheken op hun website duidelijk maken dat ze niet alleen een organisatie zijn maar dat er mensen in de bibliotheek werken.

En dan bedoel ik niet eens dat de medewerkers persoonlijke informatie moeten delen of boekenlijstjes moeten maken of moeten bloggen, maar heel simpel: hoe heet de directeur en wie moet ik hebben als ik iets wil vragen dat niks te maken heeft met boeken of met mijn abonnement? Tot mijn verbazing heeft bijna geen enkele bibliotheek dat duidelijk op zijn site staan. Soms zijn er wel contactpersonen voor het onderwijs te vinden maar daar houdt het dan wel bij op. Jaarverslagen ja, en soms ook wel de namen van de bestuursleden en héél soms de naam van de directeur (met een doorverwijzing naar “het secretariaat”) maar verder niet. En dat vind ik raar. Misschien omdat wij dat anders doen? Op de site van onze Bibliotheek Bollenstreek staan we als MT vermeld onder het kopje: Wie zijn wij. Met naam en emailadres en van de directeur zelfs een telefoonnummer. Dat was al zo toen ik hier vier jaar geleden kwam werken en dat vond ik volstrekt normaal. Daarom vind ik het zo raar dat andere bibliotheken dat niet doen.

Waarom niet eigenlijk? Zijn ze bang om overspoeld te worden met mail? Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat ik de afgelopen jaren zelden vreemde post gekregen heb. Gemiddeld twee keer per jaar krijg ik een mailtje van mensen die hun abonnement willen opzeggen of een vraag hebben over een reservering maar daar blijft het wel bij. Daarentegen kreeg ik een paar maanden geleden wel een mail van een reisorganisatie of ze foto’s van onze fotowedstrijd mochten gebruiken voor hun brochure. Het levert dus ook niks concreets op, maar je geeft de bibliotheek voor de buitenwereld een gezicht.

Ik kan me niet voorstellend dat bibliotheken bewust geen namen op de website hebben staan. Het lijkt me gewoon een soort van slordigheidje, iets wat bij het maken van de site vergeten is. Misschien omdat veel bibliotheken hun website zien als de verpakking van hun online catalogus of als marketingtool? Als je transparant wil zijn en het gesprek met je lezers aan wil gaan lijkt me een naam op je website toch wel het minste wat je kunt doen. Maar misschien is er wel een hele andere reden om niet met naam en adres op je eigen site te staan. Een reden die ik niet kan bedenken. Daar ben ik dan erg benieuwd naar.

Een revolutie plannen

Dit twitterde ik vorige week, na afloop van een ochtendje koffie drinken met een oud-collega. We hadden elkaar al een paar jaar niet gesproken, niet echt althans, dus we hadden veel om over te praten. Die tweet was min of meer de conclusie van ons gesprek: zij verbaasde zich er over dat producten en diensten die landelijk ontwikkeld worden zo mondjesmaat worden opgepakt door de bibliotheken en vaak zo snel weer worden opgedoekt als de bijbehorende subsidie stopt. “Dat is zo zonde van de energie” En ja, ze wist wel dat we echt geen geld hebben (wij althans niet) maar de discussie over “keuzes maken” (DE dooddoener van mensen die aan de zijlijn staan) bracht enig licht in de zaak. Gemeentepolitiek, bestuurlijke versnippering en plaatselijke omstandigheden maken keuzes maken in de praktijk een stuk moeilijker dan het op papier lijkt. Er kan op landelijk niveau van alles bedacht en ontwikkeld worden, het mandaat ligt op gemeentelijk niveau. Of in elk geval op het niveau van de plaatselijke bibliotheek. Dat maakt de “grote jongens” met goede (en soms minder goede) ideeën en projecten een beetje tandeloos. Want als de bibliotheken niet meedoen aan die projecten dan houdt alles op. En ja, dat is zonde van het geld en de tijd die in de voorbereidingen zijn gestopt. Maar dat is nou eenmaal de praktijk.

Dat was het punt waarop we tot die conclusie kwamen dat het stelsel niet klopt. Want het zou veel praktischer en efficiënter zijn als het openbare bibliotheekwerk centraal geregeld zou worden. Als er in Den Haag, op het ministerie, beleid gemaakt zou worden dat met bijbehorend budget zou worden overgedragen aan de plaatselijke bibliotheken. Het zou directeuren een hoop vergaderen besparen, een hele hoop. Het zou de kwaliteit van het bibliotheekwerk enorm verhogen en het zou een heleboel onduidelijkheid wegnemen, bij bezoekers, medewerkers en bestuurders. Maar helaas, zo gaat het niet. En zo zal het voorlopig ook niet gaan, want we hebben net een nieuwe Bibliotheekwet waarin de bestaande situatie nog eens vastgelegd is. Gezien het lange voortraject van die wet zal het nog minstens 20 jaar duren voordat er weer een nieuwe wet komt, als we dat al zouden willen.

Twitter

Tot zover het verhaal achter die tweet. Hij was eigenlijk bedoeld als plagerijtje omdat die ex-collega een beetje lacherig deed over Twitter. Maar hij raakte blijkbaar een snaar: volgens de statistieken is de tweet 686 keer bekeken. Waarschijnlijk ook omdat ik naar aanleiding van een de reacties twitterde dat we een revolutie aan het voorbereiden waren. Ik had de woensdagavond daarvoor net urenlang met open mond naar de livestream van de bezetting van het Maagdenhuis zitten kijken, vandaar. Maar toen sloeg de vlam helemaal in de pan en werd iedereen wild enthousiast. Gaan we de KB, VNG of OCW bezetten? Of juist een bibliotheek? Omdat het inmiddels vrijdagmiddag was sloeg de meligheid al snel toe en ontstonden er typisch twitterdiscussies over de vraag of we in hongerstaking zouden of niet en viel het woord boekverbranding. Humor om te lachen.

Ontevredenheid

Maar toch verbaasde het me hoe gretig er op het idee van een revolutie gereageerd werd. Dat is niet alleen de tijdgeest (de revolutie hangt in de lucht) maar het toont ook aan dat er veel ontevredenheid is over de huidige situatie. Want de wil is er in het algemeen wel, om aan al die mooie projecten deel te nemen, maar de mogelijkheden zijn er vaak niet. Geen mensen, geen tijd, geen geld. Het is niet anders. Maar wat zouden we het graag anders willen. Wat een mogelijkheden zou dat geven, als het stelsel zou worden aangepast. Als al die landelijke, provinciale en gemeentelijke subsidies op één hoop zouden worden geveegd en de bibliotheken rechtstreeks vanuit die ene pot zouden worden betaald. Wat zouden we dan veel kunnen doen. Samen. Want aan ambities ontbreekt het de sector niet. Maar wel aan geld. En tijd. En mankracht.

Die revolutie zal er niet komen. Althans?

Een gedicht (voor de bieb)

Watch Scroobius Pip’s poem ‘Library’ commissioned by Chris Hawkins and brought to life as part of our celebration of libraries.

Een geanimeerde versie van het gedicht Library, dat de Britse rapper Scroobius Pip schreef in opdracht van radiopresentator Chris Hawkins. De dichter presenteerde het live in Hawkins’ radioprogramma op BBC Radio 6 Music in november 2014. Geen idee of er een speciale reden was voor dit gedicht, of dat de BBC gewoon bibliotheken in het algemeen wilde vieren. Rondom de National Library Day van vorige week hebben de Britse bibliotheken dankbaar van dit gedicht gebruik gemaakt. Dat snap ik wel, want ik vind het erg leuk. Het gedicht rijmt niet echt, geeft Pip toe, maar dat is net zo fijn van de bibliotheek, dat we dat niet erg vinden, dat gedichten niet rijmen.

Ik kende noch Scroobius Pip, noch Chris Hawkins om eerlijk te zijn. De laatste heeft een ochtendprogramma bij BBC Radio 6 Music, dat is een digitaal radiokanaal van de BBC.  Een interessante actie vind ik het, heel sympathiek ook.

Onwillekeurig probeer ik toch een Nederlandse pendant van dit voorbeeld te zoeken, maar ik heb besloten om dat maar niet te doen. Om dit maar gewoon een Britse actie te laten en niet te proberen daar een slap aftreksel van te verzinnen. Wat overigens toch nooit uitgevoerd zou worden, dus wat zal ik moeite doen?

Naschrift: Patrick wees me op deze link, waarin wordt uitgelegd hoe dat zit met de BBC en hun viering van bibliotheken. 

Ideetje voor een nieuwe bibliotheekcampagne?

tube_waterstonesbook_ad

 

Reclame in de Londense metro voor boekhandel Waterstone’s: Next time bring a book, for fuck’s sake. Geweldig vind ik hem.

Helaas, is hij niet echt. Het is een grapje van de Britse site The Poke. Een De Speld-achtige site die een artikel schreef met als titel Have adverts on the Tube become too aggressive? Behalve deze advertentie hadden ze er onder andere ook een voor de campagne Stop Top Knots, tegen knotjes voor mannen. Heel geestig.

Natuurlijk is ie niet echt, in reclames zouden potentiële klanten nooit zweterige imbeciel genoemd worden. En die zouden ook niet tot twee keer toe het woord fuck gebruiken. Wat zou het verfrissend zijn als dat eens wel zou gebeuren. Ok, misschien niet die fucks dan. Daarop doordenkend bedacht ik afgelopen dagen dat het geweldig zou zijn als de volgende bibliotheekcampagne eens op die tour zou gaan. Eens wat meer uitgesproken zou zijn en wat meer humor zou hebben. Maar ik begrijp dat dat erg veel gevraagd is en dat zo’n campagne niet past bij onze belangrijkste doelgroep, de Libelle-vrouwen. (dat is een constatering, daar bedoel ik niks lulligs mee)

Landelijke Bibliotheekdag

Zo’n sarcastische campagne is dus niet mogelijk, daarom wil ik graag een ander voorstel doen: laten we volgend jaar een Landelijke Bibliotheekdag organiseren. Een dag waarop we als branche vieren dat we bestaan. Gisteren was het National Libraries Day in Engeland en op Twitter werden driftig verhalen gedeeld: bibliotheken vierden feest, lezers deelden hun favoriete bibliotheekmoment op social media en kwamen naar de bibliotheek om bibliothecarissen bedanken voor wat ze betekend hebben in hun leven. De dag is een initiatief van CILIP, het Britse sectorinstituut. Zij hebben de campagne bedacht, 3 jaar geleden voor het eerst. Er is een website en een hashtag en ze hebben John Lydon (voorheen Johnny Rotten, zanger van de Sex Pistols) een boodschap laten inspreken. Verder organiseren bibliotheken zelf allerlei activiteiten. En ze moedigen vooral lezers aan om iets te doen. Niet alleen openbare bibliotheken vierden feest, ik zag een foto van een universiteitsbibliotheek die een hoekje “gepublic libraried”had met kleurige kleden en kussens om de kinderen van medewerkers te entertainen.

Een soortgelijke oproep heb ik vorig jaar ook al eens gedaan: naar aanleiding van de Amerikaanse National Library Week. Ja, daar hebben ze een hele week. In Amerika is alles groter. Dat stuk van vorig jaar teruglezend vind ik de suggesties die ik toen heb gedaan, nog steeds prima. Mag de VOB zo van me over nemen. Of de KB. Helemaal gratis. En als deze ideeën niet goed zijn schud ik er nog wel een paar uit mijn mouw. Of we schakelen een paar andere bibliothecarissen in om mee te denken. Kunnen we prima. Alles beter dan de laatste marketingcampagne. Maar laten we in elk geval eens iets positiefs organiseren. Vanuit onze eigen kracht. Iets waarmee we de bibliotheek zichtbaar kunnen maken, kunnen laten zien wat we allemaal doen en wat we betekenen voor de samenleving.

Ik word helemaal enthousiast bij de gedachte.

De bibliotheek moet naar buiten

push it

Het was een interessante discussie, afgelopen dinsdagavond in Spui 25. Het debatcentrum van de Universiteit van Amsterdam organiseerde een avond over de bibliotheken van nu, onder de titel: Nu! Flirten met feiten. Onder leiding van de directeur van de bibliotheek van de UvA werden er korte presentaties gegeven door de bazen van de Bijzondere collecties van de UvA, de bibliotheek van de Hogeschool van Amsterdam, de OBA en onze hoogleraar Bibliotheekwetenschap. Van die avond heeft Bibliotheekblad een prima verslag gemaakt dat is na te lezen op hun (gelukkig slotvrije) site

Het zaaltje zal vol, met voor zover ik kon zien een zeer gemengd publiek. Ik herkende zelf twee mensen in de zaal maar voor zover uit de vragen na afloop van de presentaties was op te maken waren er ook veel mensen die daar niet beroepsmatig zaten maar uit pure liefde voor het verschijnsel bibliotheek. Daar leerde ik het beste antwoord op de vraag waarom de open uitlening toch was opgeheven “want er is toch niks heerlijk dan tussen lange rijen met boekenkasten dwalen en je laten verrassen door de vondst van een bijzondere uitgave”. “Wat u beschrijft is een hele dure vorm van ontsluiting, namelijk die van het toeval. En daar hebben we niet genoeg geld voor, om onze hele collectie via het toeval te ontsluiten” aldus De Bijzondere Collecties.

Ik werd vooral erg blij van het verhaal van Martin Berendse de, inmiddels niet meer zo nieuwe, directeur van de OBA. Hij vindt dat de bibliotheek veel meer naar buiten moet, veel meer de mensen moet opzoeken en moet kijken naar waar hulp nodig is. Hij ziet voor de bibliotheek een rol als helper. Lezers die dit blog al langer volgen zullen snappen waarom ik daar zo blij van wordt.

Alleen wel weer jammer dat de avond werd afgesloten met de opmerking dat ze bij de UvA ook vinden dat de bibliotheek meer naar buiten moet treden en dat “we daarom allerlei nieuwe mensen aannemen, die daar verstand van hebben. Die koppelen we dan aan informatiespecialisten die zoveel verstand van de collectie hebben zodat we mensen ook buiten de bibliotheek kunnen opzoeken.” Daarmee wordt de verantwoordelijkheid hiervoor buiten de bibliotheek gelegd en dat lijkt me een misverstand.

Want ik vind dat je altijd vanuit de inhoud naar buiten moet, niet vanuit de vorm. En over die inhoud, daar gaan bibliothecarissen over. Door die reflex om maar meteen marketingmensen in te schakelen in dit soort vernieuwingen neem je je eigen medewerkers niet serieus. Ja, er zijn bibliothecarissen die alleen maar over catalogussystemen, metadata of nog erger, over etiketten en stickers willen praten maar er zijn ook mensen met ideeën over hoe je je gebruikers op een ander manier kunt bereiken. Die kennis hebben van technische of maatschappelijke ontwikkelingen en die gebruikerservaringen kunnen koppelen aan de collectie. Helaas worden die vaak pas ingeschakeld als de fotograaf langskomt vanwege de foto’s voor de glossy folder die de afdeling communicatie heeft laten maken. En ja, marketing en communicatiemensen zijn echt nodig in een bibliotheek, geen kwaad woord over hun inbreng. Maar bij het opzoeken van je gebruikers moet de inhoud het uitgangspunt zijn. Of het nou gaat over pop-up bibliotheken, makerspaces of het koppelen van digitale bestanden, daar hebben bibliothecarissen ideeën over. De meeste wel. Echt waar. Neem ze serieus en vraag het ze.

Waarom je de bibliotheek elke dag zou moeten gebruiken

usb

In de Huffington Post stond een paar dagen geleden een artikel over hoe de bibliotheek je kan helpen bij het volhouden van je goede voornemens voor het nieuwe jaar en waarom je de bieb daarom elke dag zou moeten gebruiken. Het artikel is geschreven door Overdrive, een leverancier van onder andere e-books voor bibliotheken. Daarom is het niet verrassend dat het vooral tips zijn waarbij je gebruik kunt maken van het digitale aanbod van de bibliotheek:

1. Meer lezen (het liefst een e-book)

2. Minder tv kijken (dan heb je meer tijd om te lezen)

3. Meer sporten (en tijdens het sporten naar een luisterboek luisteren. Ook van Overdrive)

4. Beter de actualiteit volgen (dat kan onder andere via de digitale kranten die je ook bij de bieb kan lenen. In de VS dan)

5. Meer aan het goede doel geven (de bibliotheek is ook een goed doel: je kunt geld geven of  er vrijwilligerswerk gaan doen)

6. Iets nieuws leren (de openbare bibliotheek heeft cursussen en biedt toegang tot wetenschappelijk materiaal zodat je jezelf kunt bijscholen, spaart dure lessen uit.)

7. Meer tijd met de familie doorbrengen (je kinderen voorlezen is een manier om meer tijd met je gezin door te brengen waar iedereen beter van wordt)

8. Meer reizen, minder geld uitgeven aan reizen (door gratis e-books te lenen van de bibliotheek hoef je geen boeken te kopen voor op vakantie en dat is een besparing op je reisbudget. Hé, ik heb dit niet verzonnen…)

9. Nieuwe baan zoeken (in de bibliotheek kunnen ze je helpen met het schrijven van sollicitatiebrieven of met het oprichten van je eigen bedrijf. In de VS)

10. Minder stress (als je elke dag focust op één ding, zoals het lezen van een boek of het leren van iets nieuws, dan heb je minder stress)

Ik geef toe, het is geen wereldschokkend rijtje. Sommige tips zijn nogal flauw of zelfs vergezocht. Maar misschien brengt het mensen op een nieuw idee. Dat zou mooi zijn. En ik vind het wel verfrissend dat ze in dit artikel uitgaan van de kracht van de bibliotheek, dat die als vanzelfsprekend wordt gezien. Dat er niet krampachtig wordt geprobeerd om hip te zijn, om te bewijzen dat de bieb niet saai is en dat ze zich niet nadrukkelijk op een specifieke doelgroep richten. Uitgangspunt hiervan is: de bibliotheek is een gegeven, doe er je voordeel mee. IJzersterk lijkt me. Ideetje voor een volgende campagne van “voorheen SIOB of Bibliotheek.nl”? Het artikel heeft al meer dan 5600 likes op Facebook, dus je kunt wel zeggen dat deze insteek aanslaat.

Daarnaast vind ik het bijzonder dat een commercieel bedrijf zich zo nadrukkelijk inzet voor de bibliotheek. Ja, het zijn hun eigen klanten, dus eigenlijk is het reclame voor henzelf, maar toch. Ik zie het NBDBiblion nog niet doen: een gloedvol betoog voor de Linda schrijven over hoe handig de bieb is. Althans?

get_footer() ?>