Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

afscheid

All of the posts under the "afscheid" tag.

Een nieuwe Airport librarian

Het zal niet veel bibliothecarissen ontgaan zijn dat de Airport Library op Schiphol weer open is. De nieuwe Airport Library was er al weer even maar een paar weken geleden is de vernieuwde Holland boulevard officieel geopend en daarmee ook de bibliotheek. Door Nico Dijkshoorn, die speciaal voor de gelegenheid een gedicht had geschreven.

Voor de niet-bibliothecarissen en de nieuwe bibliothecarissen: de eerste Airport Library heb ik mee opgezet, hier lees je hoe het allemaal begon. Die eerste bibliotheek was een groot succes met jammer genoeg een nogal lullig einde.  Maar gelukkig is het allemaal goed gekomen: Schiphol heeft de Holland Boulevard grondig verbouwd en daar is gewoon weer een nieuwe Airport Library terug gekomen. Niet meer rechtstreeks gerund door de openbare bibliotheken maar door het CPNB, die als een ridder op een wit paard kwam aanstormen toen de bibliotheek echt in de problemen kwam. En het CPNB is ook een beetje van ons, dus op die manier zitten we er toch nog steeds in. Met die nieuwe bibliotheek heb ik niks meer te maken, behalve dan dat ze “mijn” oude collectie gebruikt hebben en dat ik het twitteraccount nog onderhield.

Dat twitteraccount ben ik ooit gestart omdat ik de Airport Library zichtbaar wilde maken, ook voor al die mensen die nooit op Schiphol komen. Toen de bibliotheek dicht ging ben ik gewoon door gegaan met twitteren. Niet meer over wat er gebeurde in de bibliotheek maar over Nederlandse kunst en cultuur, want dat is een van de doelen van de Airport Library: het promoten van Nederlandse kunst en cultuur. Op die manier hield ik de Airport Library toch nog een beetje in leven. Dat was ook handig voor al die mensen die wilden weten wanneer hij nou weer open ging en voor die journalisten die schreven over bibliotheken of over vliegvelden. Maar het was tijd om ook dat over te dragen. Nu de bibliotheek weer officieel open is neemt oud-collega Ria Smith dat van me over. Ria is een van de vrijwilligers van het eerste uur van de Airport Library en ze zit al langer op Twitter dan ik dus dat gaat helemaal goed komen. De vrijwilligers zijn overigens allemaal gepensioneerde bibliothecarissen.

Met ingang van vandaag ben ik dus echt geen airport librarian meer. Na al die jaren toch een beetje raar, want het voelde echt wel als mijn kindje. Maar dat ik vandaag in de krant lees dat er binnenkort een Stationsbibliotheek opent in Rotterdam maakt de cirkel toch weer een beetje rond. Want die twee ideeën kwamen uit dezelfde koker. En dat Nico in dat filmpje hierboven die Russische vertaling van Gerard Reve noemt vind ik ook heel fijn. Want ik had dezelfde gedachte toen ik dat boek aanschafte voor de collectie.

Maar nu laat ik de Airport Library dus echt los. Passen jullie er goed op jongens?

Een einde en een nieuw begin

rally sasAfgelopen donderdag heb ik mijn sleutels van de Bibliotheek Bollenstreek ingeleverd. Mijn laatste werkdag was één groot afscheid: met een bijeenkomst voor collega’s van binnen en buiten onze bibliotheek, een etentje met het MT en daar tussendoor een rally die mijn collega’s hadden georganiseerd langs alle zeven vestigingen. Met vragen over de regio die moesten worden beantwoord, opdrachten en een tijdschema. En een beker die gewonnen kon worden. Mijn team won helaas niet (hup Team Rood!) maar ik vond het een geweldige dag. Wat mij betreft weer een goed voorbeeld van de mooie dingen die gebeuren als je samenwerkt. Iedereen die erbij was of iets van zich heeft laten horen de afgelopen dagen: heel erg bedankt voor al die cadeautjes en kaarten en mooie woorden!

En nu ben ik druk bezig met de volgende stap: verhuizen naar Roermond en me voorbereiden op mijn nieuwe functie. Aanstaande dinsdag begin ik daar en ik heb er ontzettend veel zin in. Op dit moment ben ik nog vooral bezig met vloerbedekking en gordijnen in mijn nieuwe huis en het ter voorbereiding van de verhuizing opruimen van mijn oude huis.

Zal ik Amsterdam gaan missen? Weet ik niet. Ik zal mijn vrienden missen, maar er gaat een rechtstreekse trein van Amsterdam naar Roermond dus dat zal wel meevallen. Wat ik zeker niet zal missen is het verkeer: ik was donderdag te laat op mijn afscheidsetentje met het MT. Dat had verschillende redenen maar de belangrijkste was dat ik in de file stond op de A10 vanwege de Huishoudbeurs.

Vanaf nu kan ik op de fiets naar mijn werk. Ook wel eens lekker.

Verhalen uit de Airport Library #25 We zijn dicht

DSC02185Vanochtend was het zo ver: de Airport Library is onttakeld. Omdat Schiphol aan het verbouwen is moeten we weg, want op de plek waar wij zitten wordt iets van de beveiliging of de douane gebouwd. Dat weten we al een tijdje, dat we weg moeten. Eerst zouden we in juni moeten vertrekken maar dat werd een paar keer uitgesteld. Tot vandaag dus.

Bij het uitruimen van de kasten zelf kon ik niet aanwezig zijn vanwege andere verplichtingen, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om op die allerlaatste dag helemaal niet aanwezig te zijn. Dus ik ben toch nog even langs gegaan, ik was nog net op tijd om een paar foto’s te maken. De collega’s waren in twee uurtjes klaar. Dat was wel even anders bij het inruimen, vier jaar geleden: daar zij we wel een hele dag mee bezig geweest. En in de dagen daarna ben ik nog regelmatig met een paar tasjes richting Schiphol gegaan omdat we nog wat extra materiaal hadden dat we daar wilden neerzetten. Maar toen waren we ook met minder mensen. En afbreken gaat altijd sneller dan opbouwen. Op de Facebook pagina van de Airport Library zie je een fotoreportage van de ontmanteling. Daar kun je zien wat voor treurig gezicht dat is, die lege kasten die we achter lieten.

Ondanks die treurige kasten waren er mensen die gewoon plaats namen in de lege airport library: voor sommige mensen is de bibliotheek niet meer dan een paar makkelijke stoelen. Maar gelukkig was er ook een echtpaar dat tamelijk bezorgd vroeg of we toch wel weer terug zouden komen. Mijn standaardantwoord is “ja, we komen terug. In september 2015 volgens de huidige planning.” Hoe en wie het precies gaat doen is nog niet duidelijk. Maar de kans is klein dat het dan weer een bibliotheek wordt die er namens de branche staat, want er is op dit moment geen openbare bibliotheekorganisatie meer bij betrokken. En wat de rol van de huidige airport librarians zal zijn is ook nog niet duidelijk. Maar voorlopig houden we hoop.

Afscheid van het vak

 Nee, ik neem geen afscheid. Dit keer niet. Vandaag was het de beurt aan vier mensen die vergroeid zijn met het bibliotheekwerk, in Noord- en Zuid-Holland en daarbuiten. Len van Twisk, Rammy Speyer, Theo de Ruiter en Gerard Alders namen vandaag afscheid van ProBiblio. Samen zaten ze 152 jaar in het vak en nu gaan ze weg.

Met alle vier heb ik de afgelopen jaren samengewerkt, in verschillende hoedanigheden en op verschillende manieren. Len, Theo, Gerard en Rammy vertegenwoordigen elk een ander aspect van het bibliotheekwerk: Kwaliteitszorg, Leesbevordering, Cultuur, Financiën, Management en Innovatie. Van alle vier heb ik dingen geleerd, ervaringen afgekeken en ik heb vooral heel veel lol met ze gehad.

Het was een leuk feestje. Wat zeg ik: het was een héél leuk feestje. Vanwege het vrolijke programma (met als hoogtepunt het hilarische verhaal van André Brouwer die in een soort van cirkelredenering de feestvarkens fijntjes typeerde) maar vooral vanwege de aanwezigen. Er was niet bezuinigd op het uitnodigingenbeleid met als gevolg dat het één groot weerzien was. Eén grote reunie, niet alleen van mensen die in het verleden bij ProBiblio gewerkt hebben maar ook van mensen uit bibliotheken en van aanverwante organisaties. Er werd veel gepraat: over wat iedereen zo al deed, waar iedereen zo al zat en vooral ook over het vak. Het was gezellig en inspirerend maar ook wel een beetje pijnlijk. 

Want er was ook een aantal mensen niet aanwezig.  De mensen die binnenkort hun baan gaan verliezen waren bepaald niet in de stemming voor een feestje. Heel begrijpelijk. En wrang. Want terwijl op het feestje werd getreurd over het verlies van 152 jaar bibliotheekervaring verlaat straks nog eens zoveel jaar aan ervaring via de achterdeur het pand. 

Jammer. Jammer voor de organisatie en jammer voor het vak. Zonde dat mensen met een bibliotheekhart het vak verlaten. Het is de pensionado’s natuurlijk van harte gegund en ik hoop dat ze nog een lang en gelukkig leven zullen hebben maar ik vraag me wel af wie die gaten gaat opvullen. Waar vinden we nog mensen met zoveel vakmanschap en zoveel passie? Met zo’n visie op het vak en zo’n duidelijk idee over wat de bibliotheek kan betekenen? Ik heb er een hard hoofd in. Maar ik blijf geloven in een toekomst, ook zonder deze kanjers.

Afscheid en een nieuw begin

Zo. Het afscheid is achter de rug en een nieuw begin ligt in het verschiet. Afgelopen woensdag was mijn officiële afscheid vanProBiblio, met een receptie en kadootjes en een mooie toespraak. En een paar leuke filmpjes van digitale collega’s waarvoor hartelijk dank.

Donderdag ben ik mee geweest met de “retailtrail” een excursie die ProBiblio georganiseerd had voor een deel van de medewerkers over het retail-concept. Dat was een soort extra afscheid: gezellig maar met inhoud. Nieuwe dingen gehoord en vooral nieuwe bibliotheken gezien. Misschien ga ik er nog over bloggen.

Maar nu eerst een weekje vrij. Afkicken van het oude en voorbereiden op het nieuwe. Opruimen, dingen regelen en voorbereiden maar vooral ook: even lekker niks. Heb ik zin in.

Tenaanval wordt melancholiek

sex pistols

Vanmiddag hebben we afscheid genomen van onze collega’s Ria (aka LibraryLingo) en Tony Smith. Het was een gezellig feestje: vrolijk, met veel humor en veel mooie woorden. Maar ook met melancholie want dat hoort bij terugblikken. Er werd terug gekeken op vierendertig jaar bibliotheekwerk, met name op de beginperiode. Het waren optimistische tijden toen, vol idealen en mogelijkheden en positivisme.

Van al dat terugblikken werd ik zelf ook melancholiek (of door de rosé, dat kan ook) want ik realiseerde me hoe anders het was toen ik in het vak begon. Ik haalde in 1984 mijn diploma op de Bibliotheek en Documentatie Academie (mijn JB-diploma, voor de kenners) en de tijden waren toen echt heel erg anders. Niks optimisme en zeker geen idealen maar afbraak en stilstand. De bibliotheekwet was opgeheven, de docenten waren teleurgesteld (realiseerde ik me pas veel later) en in de laatste weken voor het afstuderen kregen we les over hoe we een uitkering moesten aanvragen. Uitzicht op werk was er nauwelijks; het was de tijd van de grote jeugdwerkeloosheid en de hele bibliotheekbranche zat muurvast op slot. De mobiliteit onder bibliotheekmedewerkers was toen ook al bijna nihil dus er viel weinig te solliciteren en als er al eens een vacature was werd die intern opgevuld. Ik had het geluk dat ik vrij snel een baantje vond bij de PBC Noord-Brabant, op de afdeling Automatisering. Wat het werk precies inhield is stof voor een andere blogpost maar het kwam neer op het controleren en maken van titelbeschrijvingen in het kader van de eerste schreden van de Brabantse bibliotheken op het automatiseringspad. Een baantje van niks maar als 20-jarige was ik maar wat blij dat ik in elk geval betaald werk had, in tegenstelling tot allerlei klasgenootjes die niet verder kwamen dan een baantje als vrijwilliger.

Als ik al idealen had gingen die over het afschaffen van kernwapens, niet over mijn werk. Met idealen waren we niet zo bezig. Waarom zouden we? We hadden toch geen toekomst, dus daar hoefden we ons ook niet druk over te maken. Onze mening werd niet gevraagd. Niet aan onze generatie in het algemeen en al helemaal niet binnen het bibliotheekwerk. Want daar waren de babyboomers net lekker bezig met hun eigen ding en die zaten helemaal niet te wachten op nieuwe mensen. Het merendeel van mijn klasgenoten is in de loop der tijd in een andere branche terecht gekomen, ergens waar wel nog werk was. Daar plukken we nu de wrange vruchten van, maar dat terzijde.

Ik schrijf dit niet omdat ik wil mopperen of zielig wil doen, maar ik realiseer me dat ik al bijna 26 jaar in de branche werk. Geen jubileum, want ik begon met allerlei vage, tijdelijke constructies en ik ben er ook nog even tussenuit geweest en daar houden administraties en pensioenfondsen niet zo van. Maar in al die 26 jaar is er maar zelden sprake geweest van idealen of grote woorden. Pas de laatste jaren ben ik me daar actief mee bezig gaan houden, en daar wordt vaak een beetje meewarig op gereageerd. Eigenlijk vind ik het wel weer tijd om terug te gaan naar een aantal idealen, de t-shirts van toen zijn ook weer terug, dus waarom de idealen van vóór die tijd dan niet?

Ria en Tony zijn weg, maar Ria heeft beloofd om in de buurt te blijven voor advies dus misschien kan ik nog eens bij haar aankloppen. Ik moet sowieso nog eens contact met hen opnemen, want ik geloof dat ik bij het afscheid nemen niet veel verder kwam dan een hand en “nou dag” en dat is wel erg karig voor mensen die met zoveel overgave hun werk gedaan hebben.

get_footer() ?>