Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

Zonder categorie

All of the posts under the "Zonder categorie" category.

Nieuw publiek voor de Schouwburg

Zina is een theatergezelschap dat voorstellingen maakt op locatie, in de wijk, met wijkbewoners. Daarmee willen ze een traditioneel theaterpubliek in aanraking brengen een nieuwe omgeving.  Het publiek komt op bezoek in deze geopende wijken, in een verhevigde werkelijkheid worden zij over de grenzen van de realiteit getild. Met hun Wijksafari voorstellingen brachten ze het theater in de wijk. In hun nieuwste project draaien ze het om: ze brengen nu de wijk het theater in. Bij de voorstelling Danton’s dood, van Toneelgroep Amsterdam ontwikkelen ze het project De Oversteek, waarbij wijkbewoners naar het theater gehaald worden.

Danton’s dood speelt zich af tijdens de Franse Revolutie. Via filmpjes als dit worden mensen gezocht die het volk willen zijn dat in opstand komt, liefst mensen die zelden of nooit in de schouwburg komen. De wijkbewoners nemen de schouwburg over, althans dat is de gedachte. Ze spelen geen rol (geen echte) maar omdat ze niet (of niet goed) bekend zijn met de wetten van het theater is de verwachting dat er onverwachte dingen zullen gebeuren op het toneel. Na afloop van de voorstelling blijven ze slapen, op het toneel of op andere plekken in het theater en ’s ochtends is er een gezamenlijk ontbijt onder het motto: vrijheid – gelijkheid – broederschap.  Ook theaterbezoekers mogen blijven slapen, voor zover er plek is. En het loopt storm geloof ik, zowel met “volk” als met bezoekers die willen overnachten.

oversteek

 

In elke stad waar het stuk gespeeld wordt, wordt weer een nieuw volk gezocht. De mensen van Zina gaan de boer op om actief te werven, op niet-traditionele plekken als wijkcentra en voedselbanken. Daarna worden er informatiemiddagen georganiseerd en repetities. De wijkbewoners spelen dan wel geen echte rol, er moeten wel degelijk afspraken gemaakt worden. Ik ben heel benieuwd hoe het uit gaat pakken, niet alleen in de voorstelling maar ook daarna. Werkt het drempelverlagend? Kom je eerder naar een voorstelling in de Schouwburg als je er een paar keer geslapen hebt of als je bekend bent achter de schermen? Levert het een nieuw publiek op voor de Schouwburg? Dat zou mooi zijn. Misschien zouden bibliotheken daar een les uit kunnen trekken, uit deze aanpak. Alleen al vanwege hun sloganWant ook de schouwburg is een buurthuis, een plek om te verblijven! Klinkt bekend nietwaar? Een plek om te verblijven?

Ik ga het met eigen ogen bekijken, op 12 februari. Kijken of het gewerkt heeft, dat actief werven.

Op Pinterest

Nu gebleken is dat Pinterest belangrijker aan het worden is dan Facebook kan ik ook wel  toe geven dat ik ook op Pinterest zit. Alle hardcore Pinners kunnen nu stoppen met lezen, want voor hen wordt dit een bekend verhaal. Maar aan degenen die denken dat Pinterest alleen voor Libellevrouwen is ga ik nu uitleggen dat het wel meer is dan dat. Ik kwam er terecht via dit plaatje dat ik tegenkwam via Twitter.

lolbrarian

Ik moest er erg om lachen en ik was tegelijkertijd verbaasd: dacht altijd dat Pinterest een verzameling van zoetige knutselplaatjes was. Misschien toch eens tijd om me er te gaan verdiepen. Ik maakte een account aan zonder veel verwachtingen maar je kunt pas oordelen als je weet waar je over praat, nietwaar? En de eerste paar dagen vond ik er inderdaad niet zoveel aan. Totdat ik na een dag of drie opeens deze foto tegenkwam, van de hoofdingang van de Brooklyn Public Library. “He, wat grappig: ik heb precies zo’n foto gemaakt toen ik daar 4 jaar geleden was.”

deur brooklyn

Toen ik mijn foto er eens bijhaalde om te vergelijken bleek het mijn eigen foto te zijn. Op Pinterest. In heel veel verschillende versies, tientallen keren gepind terwijl ik nergens van wist. Ik snapte er eerst helemaal niks van totdat ik me realiseerde dat ik die foto ooit op Flickr had gezet en dat ik hem ook al eens eerder op mijn blog had gebruikt, dus waarschijnlijk is hij op deze manier was gaan zwerven. Omdat ik het toch een beetje lullig vond dat de credits verdwenen waren heb ik hem zelf ook nog maar eens gepind.

Ik raakte er door geïntrigeerd: hoe werkt dat nou precies? En terwijl ik op zoek was naar hoever mijn eigen foto verspreid was op Pinterest kreeg ik een beeld van de diversiteit er van en dat het zeker niet zo zoetsappig was als ik dacht. Al doorklikkend raakte ik er door gegrepen en in een mum van tijd had ik ook een aantal boards vol leuke plaatjes. En werd ik er enthousiast over. Omdat het leuk speelgoed is maar je ook op een simpele manier met nieuwe werelden en nieuwe informatie in contact brengt. Als je daar voor open staat tenminste. Het is iets heel persoonlijks, dit plaatje zegt het wel wat mij betreft:

pinterest

 Je verzamelt wat jij de moeite waard vindt, om welke reden dan ook. Het gaat niet om volgen of terugvolgen of aantallen volgers. Het doet er ook niet toe wie je bent of waar je woont: het gaat alleen maar om het plaatje dat je gepind hebt. Het fijne is ook dat je niks hoeft, je mist niks als je een week niet op Pinterest zit en net zo makkelijk zit je een hele avond door te klikken, van de ene vage site naar de andere. Want dat is een van de leuke dingen: je komt op hele nieuwe sites terecht. Een beetje zoals je in de begintijd van het internet eindeloos kon surfen. Ik heb er in die paar maanden al een hoop leuke dingen aan over gehouden: niet alleen plaatjes voor op mijn blog maar ook nieuwe informatie en zelfs recepten. Mijn zus en ik hebben een extra manier gevonden om met elkaar te communiceren: we sturen elkaar nu Pinterestplaatjes. Dat is overigens ook het enige sociale dat ik aan dat hele Pinterest zie, qua Social Media. Ik zie dat er bibliotheken zijn die er boekenlijsten op bijhouden, maar daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen.

Ik verzamel van alles: plaatjes van bibliobussen (uiteraard) en van bibliotheken op bijzondere plekken maar ook foto’s van architectuur en van mensen. En ik heb uiteraard een bord dat Tenaanval heet. Ik volg bibliothecarissen, designers, architecten,  een Australiër die hele verzamelingen oude reclameposters upload en een paar verzamelaars van pulp-art zodat ik regelmatig schaars geklede vrouwen die belaagd worden door woeste mannen/monsters/aliens voorbij zie komen.  Dat is de keuze die ik maak, maar als je wil kun je eindeloos veel knutselvoorbeelden krijgen, of tips voor kapsels, voor het organiseren van bruiloften of voor het inrichten van je huis.  Als je dat zou willen dan.

Je Twitter tijdlijn opblazen

twitterplaatjeYesterday I did what for me qualifies as the unthinkable: I nuked my Twitter feed schrijft Charlie Warzel, de Deputy Tech Editor van Buzzfeed. Omdat hij vond dat hij veel te veel mensen op Twitter volgde besloot hij om in één keer schoon schip te maken en zijn hele tijdlijn te ontvolgen. Hij volgde op dat moment meer dan 1800 mensen en het werd hem teveel, hij kon zijn eigen tijdlijn niet meer bijhouden. Het was teveel en niet allemaal interessant genoeg. Hij wilde een nieuwe tijdlijn.

In de vijf jaar dat hij op Twitter zit zijn Warzel’s interesses nogal eens gewisseld maar die wijzigingen waren niet terug te zien in zijn tijdlijn. Volgens Warzel was Twitter een van zijn belangrijkste nieuwsbronnen maar vanwege die veranderde belangstelling was zijn tijdlijn te vervuild om nog echt relevant te zijn. In plaats van een beetje op te ruimen besloot hij om handmatig iedereen te gaan ontvolgen. Daar is hij 4 uur mee bezig geweest. In een artikel op Buzzfeed beschrijft hij hoe dat ging: hoe het soms raar voelde om bepaalde mensen te ontvolgen en welke herinneringen het allemaal opriep.

En hij beschrijft ook wat er daarna gebeurde: hoe Twitter hem ging behandelen als een nieuweling (ondanks zijn 5319 volgers) en hem allerlei suggesties ging doen. Over hoe zijn tijdlijn toch niet leeg was maar er nog steeds reclame verscheen en er toch nog steeds berichten in kwamen. En hoe alleen hij zich opeens voelde: It was like going deaf in the middle of a dinner party. Inmiddels is hij weer een nieuwe tijdlijn aan het opbouwen, hij volgt alweer 175 mensen.

Ik begrijp zijn actie wel, maar ik vind zijn uitwerking nogal drastisch. Voor mij is Twitter ook een belangrijke nieuwsbron maar daarom is het des te belangrijker om hem goed te onderhouden vind ik. Niet dat ik dat zo systematisch doe, maar af en toe eens een kritische blik kan geen kwaad. Zoals je in de tuin ook een keer per jaar moet snoeien. Of zoals je regelmatig naar de kapper moet: een beetje bijpunten. En soms heb ik ook opeens genoeg van bepaalde twitteraars: als ze erg lang en fanatiek over bepaalde onderwerpen blijven doorzeuren, of als ze te veel en te vaak retweeten, dan gooi ik ze uit mijn tijdlijn.

Maar ja, een beetje bijpunten had niet tot een artikel op Buzzfeed geleid.

Opera in de bibliotheek

“Love in a Library”, opera in de bibliotheek. En dan geen flashmob maar een echte opera, met programmaboekje en al.  In de centrale bibliotheek van Edinburgh, tijdens openingstijden. Misschien niet toevallig dat het in Edinburgh is, want daar vindt jaarlijks het grote Edinburgh Festival plaats en deze opera is een ideetje van het hoofd educatie van dat festival. Een opera opgebouwd uit bestaande liedjes die zich afspeelt in een bibliotheek.

Dat wil ik ook! Een ideetje voor de OBA misschien? Om contact te zoeken met het Holland Festival?

Nieuwjaarswens

wensDeze nieuwjaarswens van Neil Gaiman is al uit 2001. Hij heeft er daarna nog meer geschreven, maar dit vind ik wel de mooiste. En ik sluit me er van harte bij aan: laten we onszelf verrassen.

Gelukkig Nieuwjaar!

Een vliegende mus

birds2Vorige week hebben we een oom begraven. Tijdens de herdenking in het crematorium werd gememoreerd dat een van zijn favoriete uitdrukkingen was: “een vliegende mus vangt meer dan een zittende mus”.  Mijn moeder gebruikt een variatie daarop: “een vliegende mus vangt altijd iets’. Ik heb eerlijk gezegd altijd gedacht dat ze die uitdrukking zelf verzonnen had, maar het blijkt dus een heus spreekwoord te zijn.

Mooie uitdrukkingen vind ik het, omdat ze zo beeldend zijn. Mijn moeder gebruikt de hare standaard als ze weer eens thuis komt met armen vol bloemen die ze “gekregen” heeft van haar broer, de hovenier. Of  met een leuk vaasje dat ze gevonden heeft bij het helpen met opruimen van de kelder/zolder/berging van een van de vele clubjes waar ze lid van is. Altijd bezig, altijd in beweging en vaak niet met lege handen thuiskomen.

Dat beeld van steeds in beweging zijn probeer ik nu al een paar dagen te koppelen aan het begrip agile librarian. Want een lenige bibliothecaris willen we allemaal wel zijn. Of bijna allemaal. Maar hoe doe je dat, behendig zijn? Waar begin je? En hoe maak je duidelijk aan je medewerkers of collega’s wat het betekent om agile te zijn? Zeker als die al heel erg lang hetzelfde werk doen en een beetje terugschrikken van iets nieuws? Dit lijkt me een mooi beeld om mee te beginnen: wees een vliegende mus. Stel je open. Ga op pad en kijk wat je onderweg tegenkomt. En wie je tegenkomt. En wat voor kansen er liggen in je eigen omgeving.

Gaan we niet een beetje dood van binnen? vroegen Jeroen en Joost zich vorig jaar af. Ze lanceerden op Open Bibliotheek een verregaand voorstel om nieuw bloed in de branche een kans te geven. Hun voorstel heeft het niet gehaald, maar het zorgde wel voor een flinke discussie over de toekomst van het vak op het platform. Nuttig. Het blijft lastig om handen en voeten te geven aan zo’n discussie, maar het beeld van de vliegende mus werkt wat mij betreft. Ik ga hem in het nieuwe jaar introduceren op mijn werk, eens kijken of hij ook aanslaat buiten mijn familie.

Kan lezen gevaarlijk zijn?

Op de vraag of lezen gevaarlijk is geeft Professor Geert Buelens in dit filmpje niet het definitieve antwoord. In zijn betoog koppelt hij de opvatting van Plato over het gevaar van manipulatie door literatuur aan American Psycho van Bret Easton Ellis en hij zet dit tegenover de opvatting van Martha Nussbaum dat je van het lezen van literatuur een beter mens wordt.

Dit is een van de vijf colleges die Geert Buelens heeft gegeven voor de Universiteit van Nederland, een website waarop elke week een andere Nederlandse hoogleraar vijf korte colleges geeft. Vijf filmpjes van een kwartiertje, met elke week een andere hoogleraar. Over sterrenkunde, filosofie, psychiatrie, recht of economie. En over letterkunde dus. De andere vier collegetjes van Buelens gaan in op vragen als Hoe kan een roman een land bij elkaar brengen of Zou Bob Dylan een Nobelprijs voor de literatuur kunnen winnen.

Voor als je in de Kerstvakantie even genoeg hebt van alle kerstmuziek en kerstkransjes. Alhoewel, wie krijgt daar nou genoeg van…?

Kansen voor de bibliotheek in het sociale domein

bieb3d
Decentralisatie sociaal domein en de bibliotheek” is een nogal suffe titel voor een conferentie. Dat is zo’n beetje de enige kritiek die ik heb op de conferentie die vanmiddag werd georganiseerd door ProBiblio en Bisc, want het was een hele nuttige conferentie. Ik wist dat met ingang van 2015 de zorg gedecentraliseerd wordt, ik lees wel eens een krant dus ik  had een idee van de grotere verantwoordelijkheden die de gemeentes krijgen en van het geruzie met de zorgverzekeraars. En ik las over bezuinigingen en over clichés als  ‘uitgaan van eigen kracht’.

Maar hoe het nou precies zat met die decentralisatie wist ik niet. En dat het gaat om drie grote decentralisaties wist ik ook niet, al had ik de term 3d wel eens opgevangen. De gemeentes worden per 1 januari 2015 verantwoordelijk voor de AWBZ, de jeugdzorg en de participatiewet, althans voor de opvolgers van die regelingen. Als het allemaal door gaat tenminste, want de wetten zijn nog in verschillende stadia van vastgesteld zijn. Na deze conferentie weet ik nog steeds niet alle details, maar ik heb in elk geval een idee van de omvang van de veranderingen. Ik snap nu beter de stress bij de gemeentes want het zijn nogal wat veranderingen die er aan komen. En ik snap nu ook dat dit decentralisatieproces vervelende gevolgen voor de bibliotheek kan hebben want het gaat de gemeentes erg veel werk opleveren en erg veel geld kosten. Dat betekent minder aandacht, minder energie en minder geld voor andere zaken (zoals de bibliotheek) binnen de gemeente. Maar het kan ook nieuwe kansen opleveren.

Het was een heel helder programma vanmiddag: vóór de pauze legden drie deskundigen de uitgangspunten van de verschillende decentralisaties uit. Dat betekende veel nieuwe begrippen als “de kanteling”, “loonvormend werk”, “beperkte verdiencapaciteit” en “inkomensondersteuning”. Daarvan heb ik onthouden dat regionale samenwerking versterkt wordt en dat de CJG’s nog belangrijker worden.

Na de pauze waren er twee verhalen uit de praktijk. De wethouder van de gemeente De Ronde Venen ontvouwde haar visie op de plek van de bibliotheek binnen deze decentralisaties. Zij ziet de bibliotheek op de eerste plaats  als ontmoetingsplaats (o.a.  ter bestrijding van eenzaamheid) en daarnaast heeft de bibliotheek in haar ogen vooral een taak op het gebied van leesbevordering, zowel voor de jeugd (gekoppeld aan jeugdzorg) als voor ouderen (bestrijding van laaggeletterdheid en mediawijsheid, gekoppeld aan de participatiewet). Opmerkelijk vond ik dat in de gemeente De Ronde Venen de bibliotheek op de onderwijsbegroting staat en niet op die van cultuur. Biedt meteen een heel ander perspectief…

Als afsluiting presenteerde Charles Noordam (bibliotheekdirecteur) zijn ervaringen met de Taskforce in Den Haag. In de bibliotheek worden servicepunten ingericht, workshops georganiseerd en worden mensen begeleid bij het gebruik van websites van de overheid. Daarnaast wordt volgens Noordam preventie steeds belangrijker: in het kader van de informatiefunctie van de bibliotheek worden collecties aangepast op de vraag en worden er samen met partners spreekuren georganiseerd. Hij beschreef ook de kansen en de risico’s die de decentralisatie met zich meebrengt: een risico is dat de bibliotheek uit beeld raakt bij de gemeente, een kans is de grote bereidheid bij partijen om met de bibliotheek samen te werken omdat bibliotheken echt iets te bieden hebben.

Het was een goed georganiseerde middag waar ik heel wat van heb opgestoken. En waar ik positief gestemd uit kwam: ik kijk graag naar de kansen die de decentralisatie voor de bibliotheek kan opleveren. De sociale functie die een bibliotheek kan vervullen lag me altijd al na aan het hart, dus ik zie dit graag als een bevestiging. Zeker met de slotopmerking: “bibliotheken hebben veel te bieden in dit proces, jullie moeten minder bescheiden zijn.”

Nederlandse bibliothecarissen in de film?

In januari schreef ik over de site Reel librarians, daar worden films besproken waar een bibliothecaris of (in mindere mate) een bibliotheek in voorkomt. Vanwege de internationale aandacht die de site de laatste tijd krijgt denkt de Real Librarian nu na over een internationale versie.

Toen ik dat las nam ik me onmiddellijk voor om een Nederlandse duit in het zakje te doen maar ik kon geen enkele film bedenken met een bibliothecaris er in. Ook de expert op het gebied van de Nederlandse film, René van Dam, kon me niet verder helpen. Komt er echt in geen enkele Nederlandse film een bibliothecaris voor? Zijn we dan echt zo onzichtbaar? De Real librarian windt zich vaak op over het feit dat bibliothecarissen in films vaak als stereotype worden afgebeeld: saai en verlegen, maar dat is altijd nog beter dan onzichtbaar.

Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen. Heeft iemand een suggestie? Hoeft niet eens een hoofdrol te zijn, een bijrolletje mag ook. En zit er in geen enkele Nederlandse film een scene die zich in een bibliotheek afspeelt? Ik hoor het graag….

Oh ja, dat filmpje is natuurlijk mijn favoriete bibliotheekfilmfragment: het begin van Ghostbusters.

I like a girl who reads

Poëzie!

Een prachtig gedicht met bijbehorend clipje over meisjes die lezen: What do you go for, in a girl? Als je hier geen klas vol pubers enthousiast mee krijgt dan weet ik het ook niet meer.

Met dank aan Jeroen van Beijnen voor de tip

get_footer() ?>