Tenaanval

Tenaanval

Over bibliothecarissen, bibliotheken, leesbevordering en soms over kunst

“Stay weird, stay different”

Tijdens de uitreiking van de Oscars afgelopen zondag maakte deze speech van Graham Moore de meeste indruk. Hij vertelde dat hij op zijn 16e een zelfmoordpoging heeft gedaan omdat hij het gevoel had dat hij er niet bijhoorde. Hij riep alle 16-jarigen die dat gevoel herkenden op om vol te houden. “Stay weird, stay different”. Hartverwarmend.

En ja, heel erg Amerikaans. Maar toch hartverwarmend.

Overigens ziet die Graham Moore er piepjong uit, alsof het nog niet zo heel erg lang geleden is dat hij 16 was. Maar hij heeft al best een aardige carrière als  scenarioschrijver en producer achter de rug. Hij is dan ook al 34.

Wat mij betreft geldt die oproep om vol te houden niet alleen voor verdrietige pubers. Maar ook voor bibliothecarissen die vermorzeld dreigen te worden door bezuinigingen en reorganisaties. Je weet wel wie ik bedoel.

Overigens vraag ik me wel af wat die enorme schaal hamburgers op tafel in het begin van het fragment doet. De aanwezigen zien er niet uit alsof ze daar ook maar één hapje van zullen nemen. 

Een gedicht (voor de bieb)

Watch Scroobius Pip’s poem ‘Library’ commissioned by Chris Hawkins and brought to life as part of our celebration of libraries.

Een geanimeerde versie van het gedicht Library, dat de Britse rapper Scroobius Pip schreef in opdracht van radiopresentator Chris Hawkins. De dichter presenteerde het live in Hawkins’ radioprogramma op BBC Radio 6 Music in november 2014. Geen idee of er een speciale reden was voor dit gedicht, of dat de BBC gewoon bibliotheken in het algemeen wilde vieren. Rondom de National Library Day van vorige week hebben de Britse bibliotheken dankbaar van dit gedicht gebruik gemaakt. Dat snap ik wel, want ik vind het erg leuk. Het gedicht rijmt niet echt, geeft Pip toe, maar dat is net zo fijn van de bibliotheek, dat we dat niet erg vinden, dat gedichten niet rijmen.

Ik kende noch Scroobius Pip, noch Chris Hawkins om eerlijk te zijn. De laatste heeft een ochtendprogramma bij BBC Radio 6 Music, dat is een digitaal radiokanaal van de BBC.  Een interessante actie vind ik het, heel sympathiek ook.

Onwillekeurig probeer ik toch een Nederlandse pendant van dit voorbeeld te zoeken, maar ik heb besloten om dat maar niet te doen. Om dit maar gewoon een Britse actie te laten en niet te proberen daar een slap aftreksel van te verzinnen. Wat overigens toch nooit uitgevoerd zou worden, dus wat zal ik moeite doen?

Naschrift: Patrick wees me op deze link, waarin wordt uitgelegd hoe dat zit met de BBC en hun viering van bibliotheken. 

Ideetje voor een nieuwe bibliotheekcampagne?

tube_waterstonesbook_ad

 

Reclame in de Londense metro voor boekhandel Waterstone’s: Next time bring a book, for fuck’s sake. Geweldig vind ik hem.

Helaas, is hij niet echt. Het is een grapje van de Britse site The Poke. Een De Speld-achtige site die een artikel schreef met als titel Have adverts on the Tube become too aggressive? Behalve deze advertentie hadden ze er onder andere ook een voor de campagne Stop Top Knots, tegen knotjes voor mannen. Heel geestig.

Natuurlijk is ie niet echt, in reclames zouden potentiële klanten nooit zweterige imbeciel genoemd worden. En die zouden ook niet tot twee keer toe het woord fuck gebruiken. Wat zou het verfrissend zijn als dat eens wel zou gebeuren. Ok, misschien niet die fucks dan. Daarop doordenkend bedacht ik afgelopen dagen dat het geweldig zou zijn als de volgende bibliotheekcampagne eens op die tour zou gaan. Eens wat meer uitgesproken zou zijn en wat meer humor zou hebben. Maar ik begrijp dat dat erg veel gevraagd is en dat zo’n campagne niet past bij onze belangrijkste doelgroep, de Libelle-vrouwen. (dat is een constatering, daar bedoel ik niks lulligs mee)

Landelijke Bibliotheekdag

Zo’n sarcastische campagne is dus niet mogelijk, daarom wil ik graag een ander voorstel doen: laten we volgend jaar een Landelijke Bibliotheekdag organiseren. Een dag waarop we als branche vieren dat we bestaan. Gisteren was het National Libraries Day in Engeland en op Twitter werden driftig verhalen gedeeld: bibliotheken vierden feest, lezers deelden hun favoriete bibliotheekmoment op social media en kwamen naar de bibliotheek om bibliothecarissen bedanken voor wat ze betekend hebben in hun leven. De dag is een initiatief van CILIP, het Britse sectorinstituut. Zij hebben de campagne bedacht, 3 jaar geleden voor het eerst. Er is een website en een hashtag en ze hebben John Lydon (voorheen Johnny Rotten, zanger van de Sex Pistols) een boodschap laten inspreken. Verder organiseren bibliotheken zelf allerlei activiteiten. En ze moedigen vooral lezers aan om iets te doen. Niet alleen openbare bibliotheken vierden feest, ik zag een foto van een universiteitsbibliotheek die een hoekje “gepublic libraried”had met kleurige kleden en kussens om de kinderen van medewerkers te entertainen.

Een soortgelijke oproep heb ik vorig jaar ook al eens gedaan: naar aanleiding van de Amerikaanse National Library Week. Ja, daar hebben ze een hele week. In Amerika is alles groter. Dat stuk van vorig jaar teruglezend vind ik de suggesties die ik toen heb gedaan, nog steeds prima. Mag de VOB zo van me over nemen. Of de KB. Helemaal gratis. En als deze ideeën niet goed zijn schud ik er nog wel een paar uit mijn mouw. Of we schakelen een paar andere bibliothecarissen in om mee te denken. Kunnen we prima. Alles beter dan de laatste marketingcampagne. Maar laten we in elk geval eens iets positiefs organiseren. Vanuit onze eigen kracht. Iets waarmee we de bibliotheek zichtbaar kunnen maken, kunnen laten zien wat we allemaal doen en wat we betekenen voor de samenleving.

Ik word helemaal enthousiast bij de gedachte.

Een boekenplankje

DSC02200 DSC02203

 

Vorig jaar schreef ik al over de Eenboekskast, een op maat gemaakt kastje voor dat ene speciale boek in je leven dat je een ereplaatsje in je huis wil geven. Ik vond het een heel leuk idee maar omdat ik niet één heel bijzonder boek heb vond ik het vooral leuk voor iemand anders. In de Eenboekskast staat het boek rechtop, zoals ze ook in een boekenkast staan. Ik schreef toen dat het zelf praktischer zou vinden als het kastje horizontaal zou zijn, dan zou je ook als plankje kunnen gebruiken.

Naar aanleiding van dat stukje kreeg ik een paar maanden geleden een mailtje van de makers dat ze inmiddels iets soortgelijks hadden geproduceerd, namelijk een Nachtschapje. En of ik soms belangstelling had om er eentje te bestellen? Ja natuurlijk! Dus stond de postbode een paar weken geleden opeens met een pakje voor de deur. Het heeft even geduurd voordat ik wist waar ik het schapje op zou hangen, want in mijn slaapkamer is niet zoveel ruimte. Maar het Nachtschapje blijkt ook prima bij de bank te passen. Een mooie reden om die stapel boeken die maar aangroeide op de armleuning van de bank eens uit te dunnen. Op de foto’s zie je hoe het schapje hangt, ik ben er blij mee. Het enige nadeel van die prominente plek is dat de boeken die ik nog moet lezen nu nog meer in het oog springen. En me dus nog verwijtender aankijken. Maar daar kan ik wel mee leven.

Het Nachtschapje en de Eenboekskast zijn te koop in een paar designwinkels maar ze versturen ze dus ook per post.

De bibliotheek moet naar buiten

push it

Het was een interessante discussie, afgelopen dinsdagavond in Spui 25. Het debatcentrum van de Universiteit van Amsterdam organiseerde een avond over de bibliotheken van nu, onder de titel: Nu! Flirten met feiten. Onder leiding van de directeur van de bibliotheek van de UvA werden er korte presentaties gegeven door de bazen van de Bijzondere collecties van de UvA, de bibliotheek van de Hogeschool van Amsterdam, de OBA en onze hoogleraar Bibliotheekwetenschap. Van die avond heeft Bibliotheekblad een prima verslag gemaakt dat is na te lezen op hun (gelukkig slotvrije) site

Het zaaltje zal vol, met voor zover ik kon zien een zeer gemengd publiek. Ik herkende zelf twee mensen in de zaal maar voor zover uit de vragen na afloop van de presentaties was op te maken waren er ook veel mensen die daar niet beroepsmatig zaten maar uit pure liefde voor het verschijnsel bibliotheek. Daar leerde ik het beste antwoord op de vraag waarom de open uitlening toch was opgeheven “want er is toch niks heerlijk dan tussen lange rijen met boekenkasten dwalen en je laten verrassen door de vondst van een bijzondere uitgave”. “Wat u beschrijft is een hele dure vorm van ontsluiting, namelijk die van het toeval. En daar hebben we niet genoeg geld voor, om onze hele collectie via het toeval te ontsluiten” aldus De Bijzondere Collecties.

Ik werd vooral erg blij van het verhaal van Martin Berendse de, inmiddels niet meer zo nieuwe, directeur van de OBA. Hij vindt dat de bibliotheek veel meer naar buiten moet, veel meer de mensen moet opzoeken en moet kijken naar waar hulp nodig is. Hij ziet voor de bibliotheek een rol als helper. Lezers die dit blog al langer volgen zullen snappen waarom ik daar zo blij van wordt.

Alleen wel weer jammer dat de avond werd afgesloten met de opmerking dat ze bij de UvA ook vinden dat de bibliotheek meer naar buiten moet treden en dat “we daarom allerlei nieuwe mensen aannemen, die daar verstand van hebben. Die koppelen we dan aan informatiespecialisten die zoveel verstand van de collectie hebben zodat we mensen ook buiten de bibliotheek kunnen opzoeken.” Daarmee wordt de verantwoordelijkheid hiervoor buiten de bibliotheek gelegd en dat lijkt me een misverstand.

Want ik vind dat je altijd vanuit de inhoud naar buiten moet, niet vanuit de vorm. En over die inhoud, daar gaan bibliothecarissen over. Door die reflex om maar meteen marketingmensen in te schakelen in dit soort vernieuwingen neem je je eigen medewerkers niet serieus. Ja, er zijn bibliothecarissen die alleen maar over catalogussystemen, metadata of nog erger, over etiketten en stickers willen praten maar er zijn ook mensen met ideeën over hoe je je gebruikers op een ander manier kunt bereiken. Die kennis hebben van technische of maatschappelijke ontwikkelingen en die gebruikerservaringen kunnen koppelen aan de collectie. Helaas worden die vaak pas ingeschakeld als de fotograaf langskomt vanwege de foto’s voor de glossy folder die de afdeling communicatie heeft laten maken. En ja, marketing en communicatiemensen zijn echt nodig in een bibliotheek, geen kwaad woord over hun inbreng. Maar bij het opzoeken van je gebruikers moet de inhoud het uitgangspunt zijn. Of het nou gaat over pop-up bibliotheken, makerspaces of het koppelen van digitale bestanden, daar hebben bibliothecarissen ideeën over. De meeste wel. Echt waar. Neem ze serieus en vraag het ze.

Waarom je de bibliotheek elke dag zou moeten gebruiken

usb

In de Huffington Post stond een paar dagen geleden een artikel over hoe de bibliotheek je kan helpen bij het volhouden van je goede voornemens voor het nieuwe jaar en waarom je de bieb daarom elke dag zou moeten gebruiken. Het artikel is geschreven door Overdrive, een leverancier van onder andere e-books voor bibliotheken. Daarom is het niet verrassend dat het vooral tips zijn waarbij je gebruik kunt maken van het digitale aanbod van de bibliotheek:

1. Meer lezen (het liefst een e-book)

2. Minder tv kijken (dan heb je meer tijd om te lezen)

3. Meer sporten (en tijdens het sporten naar een luisterboek luisteren. Ook van Overdrive)

4. Beter de actualiteit volgen (dat kan onder andere via de digitale kranten die je ook bij de bieb kan lenen. In de VS dan)

5. Meer aan het goede doel geven (de bibliotheek is ook een goed doel: je kunt geld geven of  er vrijwilligerswerk gaan doen)

6. Iets nieuws leren (de openbare bibliotheek heeft cursussen en biedt toegang tot wetenschappelijk materiaal zodat je jezelf kunt bijscholen, spaart dure lessen uit.)

7. Meer tijd met de familie doorbrengen (je kinderen voorlezen is een manier om meer tijd met je gezin door te brengen waar iedereen beter van wordt)

8. Meer reizen, minder geld uitgeven aan reizen (door gratis e-books te lenen van de bibliotheek hoef je geen boeken te kopen voor op vakantie en dat is een besparing op je reisbudget. Hé, ik heb dit niet verzonnen…)

9. Nieuwe baan zoeken (in de bibliotheek kunnen ze je helpen met het schrijven van sollicitatiebrieven of met het oprichten van je eigen bedrijf. In de VS)

10. Minder stress (als je elke dag focust op één ding, zoals het lezen van een boek of het leren van iets nieuws, dan heb je minder stress)

Ik geef toe, het is geen wereldschokkend rijtje. Sommige tips zijn nogal flauw of zelfs vergezocht. Maar misschien brengt het mensen op een nieuw idee. Dat zou mooi zijn. En ik vind het wel verfrissend dat ze in dit artikel uitgaan van de kracht van de bibliotheek, dat die als vanzelfsprekend wordt gezien. Dat er niet krampachtig wordt geprobeerd om hip te zijn, om te bewijzen dat de bieb niet saai is en dat ze zich niet nadrukkelijk op een specifieke doelgroep richten. Uitgangspunt hiervan is: de bibliotheek is een gegeven, doe er je voordeel mee. IJzersterk lijkt me. Ideetje voor een volgende campagne van “voorheen SIOB of Bibliotheek.nl”? Het artikel heeft al meer dan 5600 likes op Facebook, dus je kunt wel zeggen dat deze insteek aanslaat.

Daarnaast vind ik het bijzonder dat een commercieel bedrijf zich zo nadrukkelijk inzet voor de bibliotheek. Ja, het zijn hun eigen klanten, dus eigenlijk is het reclame voor henzelf, maar toch. Ik zie het NBDBiblion nog niet doen: een gloedvol betoog voor de Linda schrijven over hoe handig de bieb is. Althans?

“Mag ik uw telefoonnummer?”

Op het internet worden er allerlei gegevens van je verzameld, dat weten we allemaal. Toch is het confronterend als de bakker dat “in real life” ook opeens gaat doen. Mooi filmpje van de Deense consumentenbond.

Het mooie aan dit filmpje vind ik de verbijsterde gezichten van de mensen: “huh?”. Want waarom wil de bakker in godsnaam jouw telefoonnummer? “Om onze service te verbeteren”. Dat pikt niemand van een bakker. Maar digitaal moeten we wel.

Als ze het helemaal echt hadden willen doen had het meisje moeten weigeren om een broodje te verkopen aan de mensen die niet hun laatste 5 berichten wilden laten lezen. Maar daar wilde de echte bakker vast niet aan meewerken :-).

Wat opvalt is hoe vriendelijk die Denen blijven. Vraag me af wat er gebeurt als je zo’n filmpje in Nederland maakt..

Over kunst en Shia LaBeouf

Dit filmpje kwam ik afgelopen weekend al tegen maar ik heb het even laten liggen. Ik wist niet zo goed wat ik er van moest vinden, is het nou kunst of kitsch? Overdadig is het in elk geval wel: violen, dansers, acrobaten en twee (!) koren. Kijk eerst zelf maar even. Laat de ondertiteling vooral aan staan:

Om heel eerlijk te zijn ken ik de acteur Shia LeBeouf pas sinds een jaartje of zo, sinds hij met een papieren zak over zijn hoofd over de rode loper van het Filmfestival van Berlijn liep. Met zo’n zelfde papieren zak over zijn hoofd zat hij daarna een paar dagen in een galerie in Los Angeles. Beiden onderdeel van een kunstproject. Maar al lang daarvoor was hij al een bekend acteur: op zijn 14e had hij al een hoofdrol in een succesvolle Amerikaanse televisieserie. Hij speelde in diverse grote bioscoopfilms en heeft veel prijzen gewonnen.

In 2012 schreef Rob Cantor (de zanger in het filmpje) deze song over Shia LeBeouf, afgelopen oktober heeft hij daar samen met Scott Uhlfelder dit filmpje bij gemaakt. Het liedje verwijst naar LeBeouf’s geweldadige reputatie. Zo werd hij in dezelfde periode dat dit filmpje uitkwam uit een theater gehaald en gearresteerd wegens wangedrag. Of het een iets met het ander te maken heeft weet ik niet en eigenlijk doet het er niet toe. Ook bij herhaald kijken is het een bijzonder filmpje en het liedje blijft in je hoofd hangen. Geestig liedje.

LeBeouf liep in september ook al 330 rondjes rondom het Stedelijk, tijdens een symposium over moderne kunst. Wat hij nou precies wil zeggen met al die kunstprojecten weet ik niet, maar dit is in elk geval een mooi filmpje.

De wederopstanding van de bibliotheekopleiding. Een pleidooi

steve jobs en bill gates

Afgelopen zomer was het dertig jaar geleden dat ik mijn diploma als Jeugdbibliothecaris kreeg. Ja, reken maar even uit hoe oud ik ben. Hou er wel rekening mee dat ik nog heel jong was toen ik aan de opleiding begon. Echt héél erg jong….

Tegelijk met mij studeerden er nog zeker 40 jeugdbibliothecaressen af aan de Bibliotheek en Documentatieacademie in Tilburg. Daarnaast kregen een stuk of 60 studenten een BD of BOB diploma en ik schat zeker 100 mensen een diploma als assistent-bibliothecaris. Alleen al in Tilburg kwamen er dus zo’n 200 nieuwe bibliothecarissen of documentalisten van de opleiding. En toen waren er ook nog soortgelijke opleidingen in Den Haag, Amsterdam, Groningen, Deventer en Sittard. Geen idee om welke aantallen het daar ging maar ik vermoed dat ik niks raars zeg als ik beweer dat er in 1984 ongeveer 1000 nieuwe bibliothecarissen op de arbeidsmarkt kwamen.

Arbeidsmarkt

Die gingen zeker niet allemaal op zoek naar een baan in een bibliotheek of documentatiecentrum, een aantal mensen ging daarna een andere studie doen. Die waren eerder uitgeloot of mochten van hun ouders niet de studie van hun keuze doen. Of die wisten niet wat ze wilden gaan doen, dan was een paar jaar bibliotheekacademie een prima keuze. De basisopleiding duurde maar twee jaar, dus je verloor er niet al te veel tijd mee en de studie was fantastisch voor je algemene ontwikkeling. Maar een groot deel van die duizend mensen ging wel op zoek naar een baan. En vonden die vervolgens maar mondjesmaat. Want 1984 was de tijd van de grote jeugdwerkeloosheid. Jonge mensen vonden in het algemeen al geen werk maar de bibliotheekbranche zat helemaal op slot. Sommige oud-klasgenoten gingen als vrijwilliger werken in speciale bibliotheken in de hoop na verloop van tijd een voet tussen de deur te krijgen, wat soms lukte maar meestal niet. Anderen gaven het na een paar jaar vruchteloos solliciteren op en lieten zich omscholen. Onder druk van het arbeidsbureau vaak tot ICT-er, een nieuwe branche in opkomst.

Het instorten van de opleiding

In de jaren daarna nam het aantal studenten aan de verschillende bibliotheekopleidingen langzaam af. Volgens mij niet eens vanwege de arbeidsmarkt perspectieven, die waren er sowieso niet, maar vooral omdat de opleiding minder zichtbaar werd. Letterlijk omdat vanwege de fusies in het hoger onderwijs de bibliotheekopleidingen opgingen in grotere hbo-instellingen en ondergesneeuwd werden door hun grotere broers maar ook omdat de opleidingen zelf langzamerhand een duidelijke visie op het vak verloren. Althans, zo lijkt het achteraf gezien. Idealisme werd een vies woord (of in elk geval een beladen woord) dus dat sneuvelde als eerste. Ook de algemene vormende vakken verdwenen langzamerhand onder het mom van “je hoeft het niet te weten, als je het maar kunt opzoeken” en in de plaats daarvan kwam de nadruk steeds meer op techniek en informatica te liggen. Er was allengs minder aandacht voor het openbare bibliotheekwerk op de opleiding want die sector had studenten weinig te bieden. Zoals de opleidingsdirecteur twintig jaar geleden zei: “studenten willen geen stage meer lopen in de ob, want daar moeten ze alleen maar rotklusjes doen. Jullie maken het helemaal niet uitdagend genoeg.” In plaats daarvan ging het steeds meer over informatietechnologie en als ik de verhalen moet geloven meer over technologie dan over informatie.

De basis van het vak

Taaie stof en de vraag was wat je daar in de dagelijkse praktijk aan had, terwijl de basis van het vak toch niet veel veranderd is. De omstandigheden zijn alleen veranderd. Wij leerden dat de belangrijkste taken van de bibliothecaris-documentalist waren: “verzamelen, ontsluiten en beschikbaar stellen” van informatie. Toen werd het “selecteren, organiseren en distribueren”. En tegenwoordig noemen we dat cureren, oftewel: “filteren, organiseren, verrijken en delen”. Ok, dat is niet allemaal precies hetzelfde, maar in grote lijnen komt het wel op hetzelfde neer. Vooral in speciale bibliotheken zijn de principes van het werk hetzelfde gebleven: de vorm is veranderd: informatie is gedigitaliseerd. In plaats van iets op te zoeken in een boek of een almanak zoek je het nu digitaal. In plaats van via papieren circulatielijsten deel je informatie via social media, maar het blijft delen van informatie.

Openbare bibliotheken

In openbare bibliotheken is veel meer veranderd: daar is veel gecentraliseerd met name op het gebied van verzamelen, ontsluiten en distribueren. NBDbiblion en Bibliotheek.nl hebben ons veel werk uit handen genomen. En misschien omdat bibliothecarissen veel van die basiszaken niet meer zelf hoeven doen beginnen ze hun eigen vak overbodig te vinden. Dat lijkt me tenminste de enige verklaring voor het feit dat we onze eigen opleiding zo hebben laten verdwijnen. Openbare bibliotheken vragen in vacatureteksten zelden naar een bibliotheekopleiding. We hebben het zelfs liever niet lijkt het. Althans, die paar jonge mensen die van de opleiding afkomen en in een openbare bibliotheek willen werken klagen dat ze moeilijk aan de bak komen.

Bibliothecarissen zijn zeldzaam masochistisch: ze zijn er ontzettend goed in om hun eigen vak af te kraken. Iedereen kan alles beter lijkt het wel. En zeker bibliotheekdirecteuren: veel directeuren vinden dat bibliothecarissen niet (meer) zijn toegerust om in een hedendaagse bibliotheek te werken. Waarbij ze zichzelf dan uiteraard de uitzondering op de regel vinden. Maar lieve mensen, dat hebben we ons zelf aangedaan. We hebben ons vak zelf uitgehold, te beginnen met het rücksichtslos uitvoeren van Stef van Breugels adviezen over functie-innovatie. Het lijkt me hoog tijd voor een tegenbeweging. Voor nieuw elan, voor een wederopstanding van de bibliothecaris en van de bibliotheekopleiding. Niks ten nadele van de GO of de bestaande hbo opleidingen maar de opleiding tot Informatiemanager of Media, Information and Communicatie specialist sluit niet echt aan bij ons werkveld. Ik krijg niet de indruk dat daar veel aandacht wordt besteed aan openbare bibliotheken. Niks onderwijs, leesbevordering, laaggeletterdheid, volksverheffing of mediawijsheid. Zelfs geen retailformule.

Een nieuwe bibliotheekopleiding

We hadden al nooit een academische bibliotheekopleiding en nu die ene leerstoel bibliotheekwetenschap ook nog op de tocht dreigt te staan lijkt het me tijd voor actie. In de aanval zou ik zeggen: red niet alleen de leerstoel bibliotheekwetenschap maar zorg er ook voor dat er een volwaardige bibliotheekopleiding komt voor openbare bibliotheken. Door het verhogen van de pensioenleeftijd hebben we er plotseling twee jaar bijgekregen omdat veel collega’s nu langer zullen moeten doorwerken maar over een paar jaar gaat de grote uitstroom echt beginnen. Al die mensen die 30 jaar geleden die banen bezetten waardoor al die jongeren iets anders gingen doen zullen dan echt vertrekken. En die kun je niet allemaal vervangen door marketeers, historici, literatuurwetenschappers, bedrijfskundigen, pabo-ers en communicatiespecialisten. Daar zullen toch op zijn minst een paar mensen met een bibliotheekachtergrond bij moeten zitten om er voor te zorgen dat de boel bij elkaar blijft.

Overal ter wereld bestaan universitaire bibliotheekopleidingen (alleen in Taiwan al 11, volgens Frank Huysmans) en wij hebben niet eens een volwaardige hbo-opleiding. Toen ik dat een paar geleden uitlegde aan een paar Deense en Amerikaanse bibliotheekstudenten geloofden ze me niet. Daar is het vak onverminderd populair. Het is dus niet zo “dat studenten niet willen”, wij hebben ze gewoon niks te bieden. En ja, ook in Vlaanderen wordt de  postacademische vorming Informatie- en Bibliotheekwetenschap opgeheven maar dat lijkt me des te meer reden om in Nederland weer met een opleiding te starten. Een nieuw credo heb ik al, in plaats van “verzamelen, ontsluiten en beschikbaar stellen” stel ik voor om “inspireren, creëren en participeren” als uitgangspunt te gebruiken. Met dank aan Rob Bruijnzeels. Een opleiding waarin het sociaal-maatschappelijke belang van de openbare bibliotheek het uitgangspunt is. Met een combinatie van vakken op het gebied van educatie, communicatie, bedrijfskunde, psychologie, onderwijskunde en een flinke dosis geschiedenis van het vak. En uiteraard ook content curatie. Ik weet niet of de Rondetafelconferentie over de toekomst van het informatievak van Initiatiefgroep KEI de juiste plek is om zoiets aan te kaarten. Dat lijkt me nou juist over het technische deel van het vak te gaan. Maar daar vergis ik me misschien in. Is het niet een mooie taak voor de VOB, om zich daar sterk voor te maken? Het gaat over het voortbestaan van het vak en daarmee ook om het voortbestaan van de vereniging. Werkgroepje oprichten? Ik stem vóór.

Volgens Twitter zou bovenstaande foto van Steve Jobs en Bill Gates uit 1984 zijn. Het jaar waarin ik mijn diploma kreeg. Maar hij blijkt uit 1985, Jobs en Gates geven hier samen een persconferentie over Microsoft.

Een alternatief kerstliedje

Uit  A Colbert Christmas: The Greatest Gift of All!! een speciale kerstaflevering van The Colbert Report uit 2008. In die special is Stephen Colbert onderweg naar de tv studio voor de opname van een kerstspecial met  Elvis Costello maar hij strandt in een blokhut in Vermont. Daar wordt hij bezocht door allerlei artiesten die samen met hem kerstliedjes zingen, waaronder dus Elvis Costello. Die in deze show overigens ook nog Peace Love and Understanding zingt, heel toepasselijk voor Kerst.

There are much worse things to believe in zingen Colbert en Costello hier. Ergere dingen dan Kerst en Vrede op Aarde. Dat lijkt me ook. Dus fijne kerstdagen gewenst. Met veel liefde en warmte en de juiste hoeveelheid Kitsch.